غالب [1] . . . و هاشم جز مادر عبد المطلب را [2] . . . و عبد المطلب آن روز بيست و پنج ساله بود ، و نيكوتر و با خردتر همه مردمان جهان بود ، و كسى نبود اندرين عالم كه با او توانستى كوشيدن از شجاعت و فرّ و هيبت [3] كه اندر و بود ، و بوى همى دميدى ازو خوشتر از بوى مشك و كافور و عنبر ، و نور مصطفا صلَّى الله عليه از غرّهء او در فشان ، چه [4] هاشم به دو و بدان نور نگاه كرد و همهء قريش جمع بودند ، گفت بدانيد كه شما مخّ ولد اسماعيليد و خداى عزّ و جل شما را برگزيدست و خاصهء خويش كرده و سكّان حرم و سدنهء خانهء اوييد [5] ، و من امروز مهتر و سيّد شماام و لواثراد [6] و قوس اسماعيل عليه السّلم بدست منست ، و سقاية الحاج و مفاتيح الأصنام و سامه و حامه [7] ، اكنون من شما را و اين چيزها كه ياد كردم همه بعبد المطلب سپردم و او را مهتر شما كردم .
و همه بزرگان جهان را ازين كار نور خبر بود و بدين ايمان داشتند و هديها فرستادندى خداوندهء [8] آن را ، چون بمكّه باران نيامدى قريش جمع شدندى و عبد المطلب را بكوه ثبير بردندى و او دعا كردى ايزد تعالى اندر وقت باران فرستادى و بسيار عجايبها [9] بود او را بنور محمّد مصطفا عليه السّلم .

[1] اسامى اجداد با ابناء مخلوط شده و ظاهرا عبارت مشوّش است ؟
[2] درين جمله كه بين عدد ( 1 - 2 ) است افتادگى به نظر ميرسد و اصل آن بدست نيامد .
[3] اصل : فروهست .
[4] چه - بمعنى چو و چون .
[5] اصل : اويند .
[6] در چند صفحه قبل « لوانزاد » بود و اينجا « لواثراد » و ظاهرا « لواء نزار » باشد .
[7] كذا . . . ظ : بمعنى حمايت و حراست باشد چه ( سامه ) بمعنى پناه و پناهگاهست ولى حامه ديده نشد .
[8] كذا . . . و ظاهرا بقاعدهء فاعل فارسى كه در آخر آن « ها » در آيد مانند « دارنده » و غيره در اينجا « ها » آورده و اين قاعده جاى ديگر به نظر حقير نرسيده است و بقاعدهء تصغير و تانيث هم درست نمىآيد . . .
[9] رجوع شود بحاشيه « 3 » ص « 33 » .

53