خبر بودى ، چنين بيدار بود ، و مقدار هزار سوار بود او را ، تاختنى سوى بست بردندى و زابلستان ، و يكى سوى فارس و كرمان ، و يكى سوى هرى و فوشنج و قاين ، و بگرفتى ، و سالاران ايشان را بارگ باز داشتى ، تا هيچكسى را يارگى قصد ولايت او نبود ، تا باز كه دولت برگشت و روزگار سپرى شد . اكنون قصهء او و پسران گوئيم :
امير با نصر و امير بو الفضل هر دو فرمان يافتند بىسببى ، و امير عمرو را بروزگار منصور بن نوح [1] ببخارا گروكان كرده بود ، بسبب لشگرها كه آورد و مال پذيرفت ، چون منصور بن نوح [2] فرمان يافت ، نوح بن منصور [3] نشست [ و ] با امير خلف دوست بود ، امير عمرو را آنجا خلعت داد و بسيستان فرستاد و فرمان داد امير خلف تا شهر آيين بستند .
باز آمدن امير عمرو پسر امير خلف از خراسان و امير عمرو روز چهار شنبه پنجم محرّم سنهء ثمان و سبعين و ثلثمائه با نيكوتر هيأتى به شهر اندر آمد و بداشن او را فرود آورد ، و بزرگان شهر و مشايخ و اجلَّا و قضاة همه

[1] در اصل « بو حمد بن منصور » است و صحيح منصور بن نوح است و اتفاقا در چند صفحه قبل هم منصور بن نوح را بو حمد بن منصور نوشته و مناسبتى بين اين كنيه و كنيهء سامانيان نيست و از قرينهء سطور بعد معلومست كه مراد كاتب از بو حمد « نوح بن منصور » بوده در حالى كه اشتباه است زيرا امير خلف در عهد منصور بن نوح بن نصر سامانى ( 366 - 350 ) از بخارا لشگر گرفت و بعد از فوت منصور بن نوح پسرش نوح بن منصور پادشاه شد كه بامير رضى مشهور است ، و با خلف دوست بوده است ، ( 387 - 366 ) .
[2] در اصل ( نوح بن منصور ) است .
[3] در اصل « منصور نوح » است ، و صحيح « نوح بن منصور » چه در چند سطر بعد گويد كه باز گشتن امير عمرو بسيستان در سنهء 387 بوده و اين در سال سيزدهم سلطنت امير رضى نوح بن منصور بوده است - بعلاوه بعد از نوح بن منصور منصور بن نوح پادشاه نشده بلكه بر عكس بعد از منصور بن نوح پسرش نوح بن منصور بامارت رسيده چنان كه اشاره شد - و پدر منصور نوح بن نصر بن احمد بوده است ، و مطابق سنين واردهء در اين تاريخ و ضبط ساير تواريخ اصلاحات متن خالى از ترديد مىباشد .

344