قصدت السيّد الملك المؤيّد * و خدّ المكرمات به مورّد بارض تنبت الآمال فيها * لانّ سحابها خلف بن احمد و هم بديع گويد :
( شعر ) اكفف به حق الله عن هذا الصّلف * بحياة من جمع المكارم و الكلف ملك الملوك بنى الملوك عن السّلف * خلف بن احمد بن ابى ليث خلف [1] و اگر قصّهء سياست و بزرگى همّت و رزانت و كفايت او گويم قصه دراز گرد [ د ] و او را همه بزرگان عالم : الامير السيّد الملك العالم العادل ولىّ الدّولة ، نبشتند ، ز آنچه هيچكسى اندر مكارم [ با ] كس آن نكرد كه او كرد ، و اهل علم و دين را كس ازو نيكوتر نداشت ، و قمع اعدا و سفها و مخالفان و اهل شرّ كس چنو نكرد ، اندر ولايت او ميان بيابان سيوك سايه [2] بيش بود از آنك بر بساط او ، و فرزندان او [ را ] يارگى نبود كه بر چاكرى از آن خويش بانگى زدندى [ كه ] سياست و فرمان او را بود ، هزار مرد جاسوس او را بود اندر همه عالم كه آنچه رفتى بتركستان و چين و هند و روم او را

[1] ابو الفتح بستى و ابو منصور ثعالبى هم او را مدحها گفته‌اند و در تاريخ عتبى ذكر شده است و اشعار ديگرى هم از بديع الزمان در تاريخ مزبور در مدح حلف بن احمد است ولى اشعارى كه درين تاريخ آمده در آن تاريخ ذكر نشده است .
[2] كذا . . . و ظاهرا اين « سايه » يا عبارتى كه بدين شكل در آمده است ، بمعنى « امنيت » بوده است ، يعنى در بيابان ولايت او امنيت بيش از خانه و بساط او بود - و در اين كتاب چند جا لفظ « سامه » كه بمعنى پناه گاه و محل امن است ، آمده و محتمل است اصل اين عبارت سيوك و سامه باشد ولى « سيوك » در كتب لغت ديده نشد و احتمال ضعيف ميرود كه سيوك اصل همان لغتى باشد كه بعدها آن را ( سيبه ) گفتند بمعنى جان پناه و خندقهائى كه سربازان براى جلو رفتن بسوى ديوار قلعه بطريق مارپيچ ميكنده‌اند ، در اين صورت بايستى با ياى مجهول و واو مفتوح خوانده شود .

343