اماما و حكمتا [1] ربنا ربّ السّموات و الارض لن ندعوا من دونه الها لقد قلنا اذا شططا ، هذه سبيلى ادعوا الى الله على بصيرة انا و من اتّبعنى ، و سبحان الله رب العالمين و ما انا من المشركين . و لا حول و لا قوة الا باللَّه لا حكم الا للَّه ، يقضى [2] الحق و هو خير الفاصلين ، فان تولَّوا فقل حسبى الله لا إله الا هو عليه توكلت و هو ربّ العرش العظيم ، و صلى الله على محمّد النّبى و على جميع المرسلين .
پس رسول او را نيكوئى كرد و عهدنامه و اين نامه به دو داد و باز گردانيد ، چون رسول سوى امير المؤمنين هرون الرشيد [3] [ رسيد ] از گرگان بطوس آمد ، اندر جميد - الآخر سنه ثلث و تسعين و مائه ، بجايگاهى كه آن را سناباد گويند از نوقان [4] ، آنجا فرمان يافت ، و چهل و نه سال عمر يافت ، و كنيت او ابو عبد الله بود ، پس حمزه كارها بساخت حرب را و بيشتر مردم كه بر او جمع شده بود از عرب بودند ، كابين زنان بدادند و وصيّتها بكردند و كفنها اندر پوشيدند و سلاحها از بر آن ، و سى هزار سوار همه زهاد و قرآن خوان برفتند ، و شاعر ايشان اين بيتها ياد كرد :
( شعر ) اظنّ هرون و اشياعه * انّا نبيع الحقّ بالباطل نحق [5] فى قرطاسه اسطرا * اجهل به من كاتب جاهل

[1] كذا . . . و ظاهرا - حكما - او - حكما .
[2] كذا و ظاهرا - يفصل الحق .
[3] ظاهرا لفظ ( رسيد ) در استنساخ اصل ( الرشيد ) شده و اصل چنين بوده : امير المؤمنين هرون رسيد از گرگان . . الخ
[4] در اصل ، توقان و صحيح نوقان بفتح نون است و اخيرا آن را باغين مينويسند ، از قراء معظم طوس بوده و اكنون يكى از محلات عمدهء شهر مشهد مىباشد .
[5] كذا . . . و ظاهرا ، نمق

168