< شعر > هر كه جبر آورد خود رنجور كرد تا همان رنجوريش در گور كرد جبر تو خفتن بود در ره مخسب تا نبينى آن درو درگه مخسب < / شعر > 167 - جبر را دستاويز قرار دادن خوابيدن در وسط راه است .
< شعر > خلق پنهان زشتشان وخوبشان مىزند بر دل به هر دم كوبشان بهر غسل ار در روى در جويبار بر تو آسيبى زند در آب خار < / شعر > 168 - دشمنان پشت پرده در صدد پيدا كردن موقعيتهاى مناسب هستند .
< شعر > راه همواره است وزيرش دامها قحطى معنا ميان نامها لفظها ونامها چون دامهاست لفظ شيرين ريگ آب عمر ماست < / شعر > 169 - امان از خيانت اين الفاظ ناخود آگاه وبىزبان وتو خالى وفريبا كه دود از دودمان تاريخ بشرى بر آورده است ؟
< شعر > اين دريغاها خيال ديدن است وز وجود نقد خود ببريدن است < / شعر > 170 - دريغا واسفا واى كاش گويان كسانى هستند كه دستشان از نقدينه عمرشان بريده است .
< شعر > تشنگان گر آب جويند از جهان آب هم جويد به عالم تشنگان < / شعر > 171 - اشتياق خواسته شده هاى ضرورى رو در روى اشتياق خواستنها است .
< شعر > دوست دارد يار اين آشفتگى كوشش بىهوده به از خفتگى آن كه او شاه است او بىكار نيست ناله از وى طرفه كاو بيمار نيست بهر اين فرمود رحمان اى پسر كل يوم هو فى شأن اى پسر اندر اين ره مىتراش ومىخراش تا دم آخر دمى فارغ مباش < / شعر > 172 - كار وكوشش ، همين است وبس ، ديگر هر چه بگويى وبجوئى وبپندارى شوخى است وخيال .
< شعر > بر لبش قفل است ودر دل رازها لب خموش ودل پر از آوازها عارفان كه جام حق نوشيده اند رازها دانسته وپوشيده اند هر كه را اسرار حق آموختند مهر كردند ودهانش دوختند < / شعر >

51