همانا در ركوع مىگويند : « سبحان ربّي العظيم و بحمده » ( يعنى : به پاكى ياد ميكنم و منزّه ميدانم و تسبيح ميگويم پروردگار خود را كه بزرگ و با عظمت است و شكر او ميگويم ) و در سجود ميگويند : « سبحان ربّي الأعلى و بحمده » ( يعنى :
به پاكى ياد ميكنم و منزّه ميدانم پروردگار خويش را كه بالاتر و والاتر از همه چيز 2 ست و برتر از آنست كه به ذات و صفات از توان رسيد و شكر و حمد او ميكنم ) زيرا 932 - هنگامى كه خداوند تبارك و تعالى اين آيه را فرو فرستاد كه : * ( فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ، ) * ( يعنى : تنزيه كن نام پروردگار با عظمت خود را ) پيامبر خدا صلَّى الله عليه و آله فرمود : اين ذكر را در ركوع خود قرار دهيد و بگوئيد : « سبحان ربّي العظيم و بحمده » و چون خداوند عزّ و جلّ اين آيه را فرو فرستاد كه : « سبّح اسم ربّك الأعلى » ( يعنى : تنزيه كن و منزّه و پاك و بدان نام پروردگار خود را كه بالاتر و والاتر از آنست كه به وصف درآيد و يا تنزيه او توان كرد ) . رسول خدا صلَّى الله عليه و آله فرمود : اين ذكر را در سجود خود قرار دهيد و بگوئيد : « سبحان ربّى العظيم و بحمده » .
سپس سر از سجدهء دوم بردار ، و ( باندازهء جلسه اى استراحت كه سنّت است ) بر زمين قرار گير ، و دستهايت را بلند كن و همزمان تكبير بگو ، آنگاه براى خواندن ركعت دوّم برخيز ، و چون جهت برخاستن بر دستهايت تكه كردى ميگوئى :
« بحول الله و قوّته أقوم و أقعد » ( يعنى : با حول و قوّت الهى برميخيزيم و مىنشينيم ) و چون جهت ركعت دوّم برخاستى حمد و سوره ميخوانى ( هر سوره اى كه بخواهى غير از

490