زمين كشيده و آرام بسوى خود آور و چون درست نشستى آنگاه تكبير بگو و همزمان و هماهنگ با آن دستها را ( تا نزديك گوش ) بالا ببر ، و در ميان دو سجده بگو : « اللَّهمّ اغفر لي و ارحمني و أجرني و اهدني و عافني و اعف عنّي » ( يعنى : خداوندا مرا بيامرز و مرا ببخشا و مورد رحمت خود قرار ده و در زير پرتو حمايت خود حفظ فرما و در امان خويش گير و هدايتم فرما و عافيت ده و از گناهانم در گذر و بر من ببخشا ) و كافى است بگوئى : « اللَّهمّ اغفر لي و ارحمني » بعد دستهايت را بردار و بگو : « الله اكبر » و سجدهء دوّم را بجا آور و آنچه در سجدهء اوّل خواندى در سجدهء دوم نيز بخوان ، و اشكالى ندارد و منافى نماز نيست كه در ميان دو سجده اقعاء كنند ( إقعاء « نزد فقها حالتى از نشستن است كه بر روى دو پنجهء پاها يا باصطلاح سر شست و با تكيه بر پاشنه پا مىنشينند ، و نزد لغويين نشيمن را روى زمين قرار دادن و دو ساق را از زمين برداشتن است ) .
و نيز باكى نيست بر إقعاء ميان ركعت اوّل و دوّم و سوّم و چهارم نماز ، و نشستن بنحو إقعاء در تشهد اوّل و دوم جايز نيست ، زيرا كسى كه به صورت إقعاء نشسته در واقع درست و صحيح ننشسته است بلكه پاره اى از اعضاى او بر پاره اى ديگر تكيه كرده و به حالت موقّت نشسته و در اين حالت صبر و تحمّل لازم براى دعا و تشهّد ندارد ، ولى كسى كه دير به جماعت رسيده و مثلا ركعت اوّل او مصادف با ركعت دوم امام است هر گاه امام براى تشهّد بنشيند در حالى كه او لزوما بايد برخيزد در چنين حالتى شخص بايد تجافى كند و كاملا ننشيند ( يعنى حالتى از نشستن داشته باشد كه به قيام نزديك و حتّى المقدور از نشستن تمام دور باشد ، و ظاهرا مراد سر پا و يا سر پنجه

488