نماز را ( كه تكبيرة الاحرام است ) با همين دستها مىكنند ( يعنى با برداشتن دو دست تكبيرة الاحرام مىگويند و افتتاح نماز مىكنند ، پس مناسب است كه افتتاح سجده را نيز توسط دستها كنند ) .
و اگر در سجده ميان دستانت و زمين جامه يا پارچه اى باشد كه در هنگام سجده دستت با زمين تماس پيدا نكند اشكالى ندارد ، ولى اگر دستهايت را به زمين برسانى بهتر است . ( زيرا نشان نهايت خشوع و انكسار و خاكسارى در برابر پروردگار است ) .
929 - اسماعيل بن مسلم سكونى از امام صادق و آن حضرت از پدرش عليهما السّلام روايت فرموده كه گفت : هر گاه كسى از شما به سجده رود بايد چنان كند كه دستهايش با زمين تماس پيدا كند ( يا دستهايش را روى خاك گذارد ) شايد خداوند در روز قيامت بواسطهء اين عمل غل و زنجير را از او بردارد .
و حالت تو در هنگام سجودت بايد همانند خوابيدن شتر لاغرى باشد كه اعضاى بدن او از هم جدا شده و اتّصال ندارد ، و مانند شخص آويخته و واژگون باشى كه هيچ عضوى از اندامت بر عضوى ديگر سوار و متّكى نباشد ، و نگاهت در سجده بايد به كنار بينىات باشد ، و نيز آرنجهاى خود را همانند درندگان و حيوانات وحشى روى زمين فرش نكن ، بلكه با آنها بال بگشا ( يعنى شبيه بال گشودن پرندگان آرنجها را از دو طرف باز كن و بالاتر از زمين نگه دار ) و بينى خويش را بر خاك گذار ، و از نظر

486