اعضايم همگى براى خداوندى كه پروردگار جهانيان است خاشع شده‌اند ) سپس سه بار بگو : « سبحان ربّي العظيم و بحمده » ( يعنى : به پاكى ياد ميكنم و تسبيح مىگويم پروردگار با عظمت و بسيار بزرگ خويش را در حالى كه شكر او نيز مىگويم ) و اگر ذكر اخير را پنج بار بگوئى بهتر است ، و اگر هفت بار تسبيح بگوئى باز بهتر است ، و كافى است تو را كه سه بار تسبيح بگوئى به اين ترتيب : « سبحان الله ، سبحان الله ، سبحان الله » و براى بيمار و كسى كه عجله داشته باشد يك تسبيح تمام و با تأنّى ( كه درست لفظ را اداء كند ) كافى است ، سپس سر از ركوع بردار و دو دست خود را بلند كن و راست بايست و بگو : « سمع الله لمن حمده و الحمد لله ربّ العالمين الرّحمن الرّحيم أهل الجبروت و الكبرياء و العظمة » ( يعنى : خداوند شنيد دعاى حامدان را و اجابت فرمود و جميع محامد و ثناها مخصوص خداوندى است كه پروردگار عالميان است و بخشنده و مهربان . خداونديست كه شكوه بزرگوارى و جلالت و عظمت سزاوار اوست ) البتّه گفتن « سمع الله لمن حمده » كافى است آنگاه تكبير بگو هنگامى كه ايستاده اى و بسجود برو ، و دستهاى خود را با هم و هماهنگ جلوى زانوانت بر زمين گذار .
928 - طلحهء سلمى از امام صادق عليه السّلام پرسيد : « به چه علَّت در هنگام سجده دستها را روى زمين پيش از زانوان قرار ميدهند ؟ آن حضرت فرمود : زيرا افتتاح

485