سنهء احدى و ثمانين و اربع مايه تا سنهء ثمان و خمسين و ستمائة صد و هشتاد و هشت سال . دوم بفارس معروف به سلغريان . يازده تن مدت ملكشان از سنهء ثلاث و اربعين و خمس مايه تا سنهء ثلاث و ستين و ستمائة صد و بيست سال .
ذكر شعبه اول :
سلغريان بروايتى اصل ايشان نيز از نسل سلغرست و او از تخم طاقخان پسر اغوز خان بود . بوقت عزم سلجوقيان بدين ملك ، با يك هزار خانه بسلجوقيان پيوست .
چون سلجوقيان بر ملك ايران مستولى شدند ، تخمهء او را راه حجابت دادند . بروايتى ديگر ، اتابكان ديار بكر و فارس از يك تخمه‌اند و بديگر روايات ، اتابكان شيراز سلغرىاند و اتابكان ديار بكر و شام از تخمهء آقسنقر غلام ملكشاه سلجوقى [1] .
آقسنقر پيش سلطان ملكشاه مرتبه بلند كرد و در سنهء احدى و ثمانين و اربعمائه او را حكومت حلب داد . ده سال والى بود و در سنهء احدى و تسعين و اربعمائه در گذشت . [2] پسرش :
زنگى [3] قائم مقام گشت و به حكم سلطان بركيارق ، حاكم تمام بلاد شام گشت و نور الدين لقب يافت . بعد از سلطان بركيارق ، به حكم سلطان محمد بن ملكشاه ، پس از وفات چكرمش ، اربيل و موصل و بعضى ديار بكر نيز به دو تعلق گرفت .

[1] - در اسامى افراد مسامحه و در تواريخ فوت آنان اغلاط فاحشى موجود است . ما اين اسامى و سنوات را از روى جدول كتاب زمباور ص 226 و جدول تنظيمى مرحوم قزوينى « يادداشتهاى قزوينى جلد اول ص 19 » تصحيح كرديم .
[2] - ابو سعيد آقسنقر بن عبد الله قسيم الدوله معروف به « حاجب » مقتول در جمادى الاول سال 487 در جنك با تتش .
[3] - عماد الدين زنگى .

501