او را سه پسر بود : بزابه و نور الدين و مودود . [1] بزابه ملازم سلاطين عراق بودى و والى فارس . نور الدين را ولايت شام داد و مودود را ملك ديار بكر . و زنگى در سنهء اثنى و عشرين و خمسمائه نماند .
نور الدين چهل و شش سال در شام پادشاهى كرد و در سنهء ثمان و ستين و خمسمائه نماند . پسرش :
ملك صالح [2] پادشاه شد و بتغلب عمزاده اش عزلت يافت .
در ديار بكر مودود چهل و سه سال پادشاهى كرد و در سنهء خمس و ستين و خمسمائه در گذشت . پسرش :
سيف الدين غازى [3] قائم مقام شد و شام نيز از عمزادهء خود ملك صالح بن نور الدين بستد و در سنهء احدى و سبعين و خمسمائه مصريان از دست او بيرون بردند و از آن وقت شام داخل مصر شد . سيف الدين غازى در سنهء ست و سبعين و خمسمائه در گذشت . برادرش :
مسعود [4] ابن مودود پادشاه ديار بكر شد . سيزده سال پادشاهى كرد و در سنهء تسع و ثمانين و خمسمائه نماند . پسرش :

[1] - پنج پسر مطابق جدول زمباور : سيف الدين غازى ، قطب الدين مودود ، نور الدين محمود ، امير اميران ( بوزابه ؟ ) محمد ( متوفى در 10 شوال 569 ) - در جدول مرحوم قزوينى فقط سه اسم ديده مىشود : الملك العادل نور الدين محمود المعروف مخدوم صلاح - الدين ايوبى « متوفى در 569 » سيف الدين غازى « متوفى در 544 » و قطب الدين مودود « متوفى در 565 » .
[2] - الملك الصالح عماد الدين اسماعيل متوفى در 577 « جدول قزوينى » .
[3] - پسر مودود و همنام عم خود .
[4] - عز الدين مسعود كه در سال 581 مقهور سلطان صلاح الدين ايوبى گرديد و دست نشاندهء او شد .

502