ج جايز نيست با ممكن بودن علم . و قول دو نفر عادل ، معتبر است و قائم مقام علم است على الاقوى .
و هر گاه حاصل بشود مظنّه از اذان شخصِ معتمَد يا قول يك عادل ، اعتماد جايز نيست ، بلى جايز است هر گاه ممكن نشود علم در هواى ابر ؛ و احوط آن است كه در غير هواى ابر صبر نمايد تا علم به دخول وقت حاصل شود . و هر گاه ظاهر شود كه مظنّهء آن فاسد بوده است ، بايد اعاده كند نماز را هر گاه تمامِ نماز در خارج وقت به جا آورده شد . و اگر جزئى از آن در وقت واقع شده هر چند سلامِ واجب باشد ، اعاده نكند در صورت جوازِ اكتفا به ظنّ مثل هواى ابر يا يقين به دخول وقت .
اشتغال به عصر يا عشا قبل از خواندن ظهر يا مغرب و اگر كسى مشغول نماز عصر يا عشا شود پيش از نماز ظهر و مغرب ، پس اگر متذكر شود در حالتى كه در نماز باشد ، عدول نمايد به نيت نماز پيش ، چه ظهر باشد و چه مغرب ، اگر در وقت مختصّ نباشد ؛ و الَّا احوط ، اعاده نماز است بعد از عدول و اتمام ، اگر چه اقوى [1] كفايت عدول است .
و اگر بعد از فراغ باشد مجزى است او را هر گاه در وقت مختصّ به نماز ظهر يا مغرب واقع نشده باشد و بعد از آن نماز ظهر يا مغرب را بكند ، مگر آن كه جزئى از آن در وقت مشترك واقع شده باشد ، چون عشا نسبت به مغرب اگر به اعتقاد دخول وقت عشا نماز خوانده باشد .

[1] گذشت اشكال در آن و احوط اعادهء نماز است بعد از عدول و اتمام .

260