وقت نافله مغرب و عشا وقت نافلهء مغرب ، [ بعد ] از فراغ از به جا آوردن نماز مغرب در اول وقت [ است و امتدادِ ] وقتش ، تا ذهاب حمرهء مغربيّه است . و بعد از فراغ از مغرب و نوافلش ، جايز است ايقاع عشا ، اگر چه ذهاب حمره نشده باشد ، با عذر و بدون آن .
و مستحب ، تأخير عشا است تا ذهاب حمرهء مغربيه ، پس اگر تا ذهاب حمره ، تلبّس به نافله نكرده ، مشغول به فريضه مىشود ؛ و اگر يك ركعت نافله به جا آورده مزاحمت تمام چهار ركعت ، با فريضهء عشا ، بىوجه نيست ( الغاءً للخصوصيّة في الظُهرين ) . و در كمتر ، اتمام ، اولى است در نمازى كه تلبّس به آن كرده است .
وقت وتيرهء نافلهء عشا ، ممتدّ است به امتداد وقت عشا ، حتى بنا بر امتدادش تا طلوع ، و احوط رعايت عدم انفصالِ غيرِ متعارف از فريضه ، و نيز احوط ختم نوافل مقصوده به آن است قبل از خوابيدن .
وقت نماز شب و مراد از نيمه شب شرعى وقت نماز شب ، بعد از نصف شب است ؛ و تقديم بر نصف ، براى ضرورت و خوف فوات ، جايز است ، و هر چه به فجرِ ثانى نزديكتر باشد ، افضل است .
و مراد از نصف ، « منتَصف بين غروب آفتاب و طلوع فجر ثانى » است بنا بر اظهر ؛ و معرّف بودنِ انحدارِ نجوم براى نصف ، منافى اين تنصيف و موجب اعتبار به نصف ما بين غروب شمس و طلوع شمس نيست .
وقت نافله صبح و ابتداى وقت دو ركعت نافلهء فجر ، بعد از فراغ از نماز شب در وقت آن است ، و مستمرّ است [ وقت آن ] تا بعد از فجر ثانى ؛ و ممتد است تا طلوع حمرهء مشرقيّه كه بعد از آن ، تقديم فريضه مىشود بر نافله بنا بر احوط در عمل به استحباب نافلهء فجر .

241