ادا بودن نوافل و رواتب ، در تمام روز آيا نوافل و رواتب موقّته ، در تمام روز ادا است و اوقات ، حدودِ افضليّت آنهاست مطلقاً ، يا نه مطلقا مگر قضا بعد از وقت ، يا تفصيل است بين علم يا خوفِ فوت در وقت كه تقديم مىشود بخلاف عدم عذر ؟ اقوى اول است و احوط دوم و پس از آن سوّم .
تقديم و تاخير فريضه و نافله بر يكديگر و اما نافلهء جمعه ، پس جايز است تقديم آن بر زوال ؛ و محلّ خلاف ، نافلهء غير جمعه است ، و بعد از مرتبهء دانيهء وقتِ نافلهء هر كدام ، راجحْ ابتداى به فريضه است و تأخير نافلهء آن به قصد قربت ، چنانچه گذشت .
و مرجع رجحان مذكور ، اولويت فريضه به اين وقت است ، نه قضا بودن نافله ؛ پس اگر به جا آورده شود نافله در همان وقت قبل از فريضه يا بعد از آن بدون عذر در تأخير ، اقلّ ثواباً مىشود از نافلهء مقدّمهء بر آن وقت ، يا مؤخّره از فريضه براى عذرى در تأخير .
و اولويّت فريضه بعد از وقت فضيلت ، ثمرهء ظاهرهء تعدّدِ وقت ، به حسب فضيلت و اجزا است ، و گر نه مقتضاى فضيلتِ مبادرت و مسارعت به خير ، افضل بودن ايقاع فريضه در هر وقتِ مقدّم از ايقاع آن در وقت مؤخر از آن است بين دو وقت اختصاصى با مساوات در ضمائم .

240