وقت نافلهء ظهر و عصر ابتداى وقت نافلهء ظهر ، اول زوال است ؛ و جواز تقديم بر آن مطلقاً و خصوصاً خائف فوت در وقت ، خالى از وجه نيست ؛ اگر چه احتياط آن است كه در صورت تقديم بر وقت كه افضل محافظت بر وقت است و در صورت تأخير از فريضه حتى در نافله عصر ، به رجاء مطلوبيّت فعليّه به جا آورد و قصد اداى در وقت مفضول در اوّلى ، و قصد ادا يا قضا در دويمى كه نافلهء عصر است ، ننمايد اگر چه از وقت نافله عصر كه معيَّن است ، گذشته باشد .
و انتهاى وقتِ نافلهء ظهر ، دو قدم است ؛ كه يك ذراع و دو سُبعِ شاخص است و مرتبه دانيهء فضيلت ، مثل شاخص است ؛ و انتهاى فضيلت نافله عصر ، بعد از فعل ظهر تا چهار قدم كه چهار سُبع شاخص است [ مىباشد ] . و مرتبه بعد از آن ، تا دو مثلِ شاخص است .

238