تجاوز خون از عادت و صاحب عادت هر گاه خون او از عادت تجاوز نمايد صبر كند و [1] استظهار نمايد به ترك نمودن عبادت اگر عادت آن از ده كمتر باشد .
و در عدد ايّامِ استظهار ، خلاف است [2] و احوط در صورت زيادتى بر سه روز ، جمع

[1] احوط آن است كه استبرا كند ، پس اگر پنبه اى كه داخل كرده بعد از صبر به مقدارى ، متلوّث نباشد ، غسل كند و اگر متلوّث باشد ، استظهار و احتياط به ترك عبادت مىنمايد ، در صورتى كه علم به عود در ده روز فقط نداشته باشد ؛ و اگر باز هم عود كند تا ده روز ، حكم به حيضيّت همه مىنمايد . و هم چنين است مبتدئه و مضطربه ، اگر خون بعد از سه روز قطع شد در ظاهر . و از اين جا معلوم شد حكم صورت علم به نقاى باطن يا بقاى در باطن كه احتياج به استبرا ندارد و غسل مىكند در اول و ترك عبادت مىكند در دويم . و هم چنين صورت علم به تجاوز از عشره به نحوى كه مقدار عادت فقط ، محكوم به حيض مىشود كه حاجت به استبرا نيست ؛ پس مورد استبرا ، صورت عدم علم به تجاوز از عشره است ، خواه بداند عدم تجاوز را يا نداند تجاوز را . و اگر به سببى ، موظَّف به استبرا ، متمكن از استبرا نباشد ، احوط جمع بين تروك حايض و اعمال مستحاضه است تا زمانى كه محتمل است مكلَّف به استظهار يا اعمال مستحاضه باشد و معلوم نيست يكى از آنها .
[2] احوط استظهار و احتياط به ترك عبادت است ، در صورت بقاى خون در داخل فرج و تلوّث پنبه اى كه داخل كرده است تا زمان نقاى و عدم بقاى حالت معلومه به استبرا به نبودن خون در داخل يا گذشتن ده روز . و از اين جا ظاهر مىشود كه همين حالت در ابتداى سيلان خون ، موجب احتياط به جمع بين تروك حائض و اعمال مستحاضه مىشود . و محتمل است كفايت احتياط به ترك عبادت ، يعنى رعايت احتمال حيض بودن ؛ و غايت احتياط مذكور ، واضح شدن حكم است به مثل جريان به خروج در ظاهر ، اگر چه به علاج اختيارى باشد ، يا قطع به نقاءِ داخل تا آخر .

152