خراجى به او مىدادند وچون پير شد او را بالاى سريرى مىنشانيدند ودر ميان قبايل ومياه عرب براى جبايت خراج او را طواف مىدادند وبه حدى عزيز ومحترم بود كه هر ترسانى خود را به سرير او مىرسانيد ايمن مىگشت وهر ذليل وخوارى كه به نزد سرير او مىآمد عزيز وارجمند مىگرديد وهر گرسنه اى كه به نزد او مىرسيد از گرسنگى مىرهيد انتهى پس هر گاه سرير يك مرد عربى به اين مرتبه از عزت ورفعت رسد چه عجب دارد كه حق تعالى قبر ولى خود را كه حامل سريرش جبرئيل وميكائيل وامام حسن وامام حسين عليهم السلام بوده اند معقل خائفين وملجأ هاربين وفرياد رس بيچارگان وشفاء دردمندان قرار داده باشد پس در هر كجا باشى خود را به او برسان وتا ممكن شود خود را به او بچسبان والحاح كن تا به فرياد تو برسد وترا از هلاكت دنيا وآخرت نجات دهد ( لُذْ إِلَى جُودِه تَجِدْه زَعِيما بِنَجَاةِ الْعُصَاةِ يَوْمَ لِقَاهَا عَائِدٌ لِلْمُؤَمِّلِينَ مُجِيبٌ سَامِعٌ مَا تُسِرُّ مِنْ نَجْوَاهَا ) ودر دار السلام از شيخ ديلمى نقل شده كه روايت كرده اند جماعتى از صلحاء نجف اشرف كه كسى در خواب ديد كه از هر قبرى كه در آن مشهد شريف وبيرون آن است ريسمانى كشيده شده متصل به قبه شريفه حضرت حبل الله المتين أمير المؤمنين صلوات الله عليه پس آن شخص انشاد كرد ( إِذَا مُتُّ فَادْفِنِّي إِلَى جَنْبِ حَيْدَرٍ أَبِي شَبَّرَ أَكْرِمْ بِه وشُبَيْرٍ فَلَسْتُ أَخَافُ النَّارَ عِنْدَ جِوَارِه ولا أَتَّقِي مِنْ مُنْكَرٍ ونَكِيرٍ فَعَارٌ عَلَى حَامِي الْحِمَى وهُوَ فِي الْحِمَى إِذَا ضَلَّ فِي الْبَيْدَاءِ عِقَالُ بَعِيرٍ )

مطلب دوم در كيفيت زيارت آن حضرت است

مقصد اول در زيارات مطلقه است

اول زيارتى است كه شيخ مفيد وشهيد وسيد بن طاوس وديگران ذكر كرده اند