جانشان آميخته ، با اين وجود كه از جانب خداى تعالى حجّت بر آنان تمام شده و مىفرمايد : « همگى به ريسمان خدا چنگ زنيد و از هم جدا نشويد » [1] و نيز از جانب رسول - خدا صلَّى الله عليه و آله كه در بارهء خاندانش فرموده : آنان راهنمايان و كشتى نجاتند ، و آنان يكى از آن دو حقيقت گرانقدرى هستند كه رسول خدا صلَّى الله عليه و آله جانشينى آنان و گرويدن و چنگ زدن به دامانشان را به ما سفارش فرموده و در گفتار خود كه مىفرمايد : « من پس از خود دو چيز گرانمايه كه عبارت از كتاب خدا و خاندان من است در ميان شما به جاى مىگذارم ، ريسمانى كه بين شما و خداوند كشيده شده از يكسر به دست خدا و طرف ديگرش به دست شما است تا آنگاه كه آن را در دست داريد ( راهنماى خود ساخته‌ايد ) هرگز گمراه نشويد » به كوچك شمردن آن و به آنچه به دست خود فراهم كردند و به اينكه كورى را بر بينائى و هدايت مقدّم شمردند ، اين خذلان خداوندى شامل حال آنان شد . چنان كه خداى عزّ و جلّ مىفرمايد : « امّا قوم ثمود ما بآنان راه راست را نموديم ولى ايشان در بارهء خود كورى و گمراهى را بر هدايت برگزيدند » [2] و نيز همان گونه كه خداوند عزّ و جلّ مىفرمايد : « آيا ديدى آن كس كه هواى نفس را خداى خود قرار داد و خداوند او را با دانستگى گمراه كرد » [3] مقصود خداى تعالى آن كسى است كه دانسته با حقّ ستيزه كرده و آن را سست گرفته و ردّ كرده است ، و باطل را گوارا و شيرين انگاشته و در دلش جاى

[1] آل عمران : 103 .
[2] فصلت : 17 .
[3] الجاثية : 23 .

45