و اخيراً به اقتضاء مصلحت در دولت مغول به بغداد انتقال يافت و در آنجا مدت سه سال و يازده ماه سرپرستى و نقابت سادات طالبى را از طرف هلاكو خان مغول به عهده گرفت با اين كه از قبول اين سمت در زمان مستنصر به شدت امتناع مىورزيد . [1] صاحب « عمدة الطالب » مىنويسد كه خليفه « الناصر لدين الله » نقابت علويين را وى تكليف نمود و او به جهت شدَّت زهد از آن شغل اعراض كرد ، چون هلاكو خان بر بغداد استيلا يافت و مستعصم را به قتل رساند و بساط خلافت عباسيان را برچيد ، نقابت علويان و طالبيان را به ابن طاووس مفوض داشت ، چون خواست بر حسب ورع و تقوى از قبول آن منصب ارجمند سربپيچد ، سلطان الحكماء خواجه نصير الدين طوسى عليه الرحمة از قصد او آگاه شد ، ويرا از استعفاء و امتناع منع نمود ، گفت اگر از قبول اين پست امتناع نمائى و به امر سلطان نافرمانى كنى ، همانا به دست خود خويشتن را در مهلكه‌اى سخت انداخته باشى ، زيرا كه بر اين تقدير از قتل تو ايمن نيستم بنا گزير با اكراه تمام آن امر را متصدى گشت و مدت سه سال و يازده ماه در امر نقابت مىكوشيد و اين سمت را به عهده داشت . [2] گويند در سال 656 هنگامى كه سلطان هلاكو بغداد را فتح كرد ، فرمان داد از علما استفتا شود كه كدام افضل اند سلطان كافر عادل ، يا سلطان مسلمان ستمكار ؟
سپس علماء را در مستنصريه براى اين منظور گرد آورد ، چون هنگام فتوا

[1] - امين ، سيد محسن ، اعيان الشيعة ، ج 2 ، ص 360 - رديف 2 ، مقدمه چاپ دوم طرائف ص 4 - 3 خوانسارى ، روضات الجنات ، ج 4 ص 338 .
[2] - نامه دانشوران ناصرى ، ج 1 ص 7 - 176 .

7