چشمه ميخواندند و بروايتى آتشمرزه و خيمه زدند و چند روز مقام كردند و قافلها كه ميگذشتند ايشان را حمايت ميكردند و بدرقه ميشدند و بعد از آن فكر و انديشه مينمودند كه بكدام طرف و جانب بروند و حال آنك اهل عجم آن چشمه را مبارك ميدانستند و متولى آن چشمه و پاك كنندهء آن مردى عاقل و زيرك بوده است از اشراف ناحيت ابرشتجان نام او خربنداد اتفاقا چون خربنداد بدان چشمه آمد احوص با آن جماعت عرب آنجا فرود آمده بود چون نظر خربنداد بر آن خيمها و گلَّه اسبان و اشتران آمد چيزى منكر ديد و از آن تعجب نمود و با احوص مردى بود نام او در ميان عرب حباب و در ميان عجم خوشنما لغت عرب و فارسى هر دو را نيكو ميدانست و گويند كه او از فرزندان حباب ازدى بوده است آل حميد بن احوص ازديان را با او نسبت ميكنند به شهر قم خربنداد بنزديك ايشان رفت و از بعضى از ايشان احوال ايشان پرسيد حباب گفت اين گروه قومىاند از اشراف عرب از فرزندان ملك بن عامر اشعرى كه اسب خود را در دجله راند روز مداين در جنگ كردن با عجم و ملك سراى بهرام جور كه در مداين بود به اقطاع به دو داد و او مالك و متصرف آن شد چون خربنداد اين سخن از حباب بشنيد از اسب فرود آمد و پياده شد و بر احوص سلام كرد و بسيارى او را دعاى خير گفت و مدح و ستايش نمود احوص خربنداد را بنزديك خود خواند و او را اعزاز و اكرام كرد و بفرمود تا به پيش خربنداد نان مله كه بشير سرشته بودند و ريسمانها از گوشت پخته قديد كرده و به آلات گرم مثل زعفران و ابازير و دارچينى و غير آن استعمال نموده و شراب عراق آوردند خربنداد گفت اين موضع بس مباركست نشايد در آن شرب كردن و مثل ناى و بربط و دف و نى و چنگ و ساير آلات لهو [1] زدن بعد از آن حباب از خربنداد پرسيد كه نام تو چيست گفت خربنداد حباب احوص را گفت بشارت باد كه معنى و تفسير اين مرد [2] جد السعيد است يعنى نيكبخت چون خربنداد خواست كه باز گردد احوص بعضى از آن ريسمانهاى گوشت قديد مبزرّه با چند هديه و تحفه ديگر با او روانه كرد و خربنداد در عقب آن ايضا با احوص هديها و حلوا و شراب قريه ميم كه از جبال قم است فرستاد و شراب ميم در آن زمان بس مرغوب اليه

[1] - خ ، ل : لهو و لعب ،
[2] - بايد اينطور باشد : تفسير نام اين مرد ،

247