بگرفت و بازگشت كه قوّت حرب نداشت ، كه با ليث چهارصد سوار بود و با حرب بن عبيده سى هزار سوار و مرد پياده بود همه ساخته و كارى و قوى گشته ، ليث به شهر اندر آمد و شيعت حرب [1] را همى گرفت و همى گشت ، باز حمزة الخارجى از راه مكران بسيستان آمد و ليث بن الفضل پيش او رسولان فرستاد و با او صلح كرد و گفت تو غزوهاء بزرگ كردى و خواهيم كه با تو مخالطت كنيم تا به مزد آن برسيم ، و اين مردى برخاسته نامش حرب بن عبيده و چنين ميگويد كه حرب حمزه را برخاستم و خويشتن را بدان باز آرى نهاد [ ه ] [2] و تو حاضر نبودى ، اكنون از تو همى استعانت خواهيم كه شرّ او از مسلمانان دفع كنى كه او را سلاح و شوكت قوى گشتست .
حمزه نامهء او جواب كرد كه دل بدين باب مشغول نبايد داشت اگر ايزد تعالى خواهد تمام شود و حق تو بر ما واجب شد كه ياران و كسهاء ما از تو بسيار شكر كردند ، [ پس ] حمزه بتاختن حرب بن عبيده رفت و حرب كردند و يك جايگاه از ياران حرب بن عبيده بيست و اند هزار مرد بكشت ، و محمّد بن الأشعث بهزيمت به شهر آمد ، ليث بن فضل او را بگرفت و دو دست و دو پاى او بيرون كرد و سوى در پارس [3] پارهء بر آويخت ، و ليث هر چه بسيستان بدست كردى [4] طعام ساختى و عياران سيستانرا مهمان

[1] شيعت حرب ، يعنى دوستان حرب بن عبيده . و در قديم لفظ شيعه و شيعت را بمعنى لغوى آن استعمال ميكرده‌اند .
[2] خويش را به چيزى بآزار نهادن : چيزى را اسباب شهرت و خودنمائى و جلوه گرى ساختن است .
[3] سوى در پارس - همان معنى است كه عرب گويد ( على جانب ) يعنى بر جانب در پارس پاره‌اى از دست و پاى او را بر آويخت . و در پارس يكى از دروازه هاى زرنگ بوده است .
[4] بدست كردن - بدست آوردن است ، ناصر خسرو فرمايد : مردم سفله بسان گرسنه گربه * گاه بنالد بزار و گاه بخرّد تاش گرسنه بدارى و ندهى چيز * از تو چو فرزند مهربانت نبرّد راست كه چيزى بدست كرد و قوى گشت * گر تو به دو بنگرى چو شير بغرّد ( ديوان ناصر خسرو )

175