را بيعت بجابيه [1] كردند روز چهار شنبه سه روز گذشته از ذى القعده سنه اربع و ستين .
( نشستن عبد الله زبير به مكه ) و او عبد الله بن الزبيران [2] العوّام بود و كنيت او ابو حبيب بود ، و اهل عراق او را بيعت كردند و مادر او اسما بود دختر بو بكر الصديق ، چون كار برو مستقيم شد ، بصره و خراسان و سيستان حارث بن عبد الله بن [3] [ ابى ] ربيعة المخزومى را داد ، آنك او را قناع [4] گفتندى . پس قناع [ 4 ] ، عبد العزيز بن عبد الله بن عامر بن كريز را به سيستان فرستاد .
آمدن عبد العزيز به امارت از پيش حارث عبد الله او بسيستان آمد و با مردمان نيكوئى كرد و گفت ، و آن سپاه طلحه را جمع كرد و بنواخت و خبر بست [5] و كابل كردند كه ايشان سر بتافته‌اند .
رفتن عبد العزيز سوى بست و كابل به راه بيابان برفت ، زبيل [6] لشگرى از تركان فراهم كرده بود ، حربى صعب بكردند چنان كه مسلمانان فرو ماندند و خواستند كه بگريزند از قوت دشمنان و شوكت ايشان ، عمر بن

[1] جابيه بكسر با و ياء مخففه واصله فى اللغة الحوض الذى يجبى فيه الماء للإبل . قريه ايست از اعمال دمشق از ناحيهء جولان . . . ( معجم البلدان ) .
[2] كذا . . . صحيح : زبير بن العوّام .
[3] و هو الحارث بن عبد الله بن ابى ربيعة المخزومى معروف به قباع ( فتوح بلاذرى ص 405 ) ( كامل مبرد ص 211 خطى ) .
[4] ص : قباع ، بضم القاف و بعده باء .
[5] در اصل : نسبت .
[6] كذا . . . و المعروف ( رتبيل ) و بزعم حقير ( زنبيل ) رجوع شود بحاشيهء ( 2 ) ص ( 91 ) و در دو سطر بعد هم ضبط اصل متن ( زنبيل ) است .

105