( قال الشيخ الامام السّعيد الفقيه ابو جعفر محمّد بن عليّ بن الحسين بن موسى بن بابويه القميّ مصنّف هذا الكتاب قدّس الله روحه ) ظاهر آنست كه اين عبارت مصنف بوده باشد و مقرر بوده است كه اسم خود را مىگفتند ، و ليكن غالب اوقات تعريفات را شاگردان زياد مىكرده‌اند ، يعنى چنين گويد بزرگ امام ، و پيشواى در حديث ، سعادتمند عالم ابو جعفر محمد ، پسر على پسر حسين ، پسر موسى ، پسر بابويه قمى كه اين كتاب را تصنيف نمود است ، و مقول قول او اما بعد است ، و ممكن است كه امام سعيد اشاره باشد به آن كه دعا كردهء حضرت صاحب الامر است .
چنان كه شيخ نجاشى نقل نموده است كه على بن الحسين پدر شيخ به عراق عرب آمد و ملاقات كرد حسين بن روح را كه نايب حضرت صاحب الزمانست ، و سؤالهايى كه داشت از او پرسيد ، بعد از آن كتابتى به على بن جعفر بن اسود داد كه او نيز از وكلاى حضرت بود كه كتابت او را به حسين بن روح برساند ، و رقعهء به حضرت صاحب الامر نوشت و در آن رقعه از حضرت استدعاى فرزند نمود .
حضرت نوشتند در آن رقعه كه دعا كرديم و حق سبحانه و تعالى ترا در اين زودى دو پسر خواهد داد خير و نيكوكردار ، پس حق سبحانه و تعالى به او كرامت نمود محمد و حسين را ، و ابن بابويه هميشه در مجالس افتخار مىنمود كه من به دعاى حضرت متولد شده‌ام ، و الحق كه نفعى كه ازين دو پسر به عالميان رسيد از كسى نرسيد .
مصنف قريب به سيصد كتاب در حديث تصنيف كرد كه يكى از آنها اين كتابست ، و بسيارى از كتاب او الحال هست ، و از حسين فرزندان بسيار بهم رسيد همه محدث و فاضل ، و احوال بعضى از ايشان را شيخ منتجب الدين در رجال خود ذكر كرده است ، و نجاشى ذكر كرده است كه محمد بن بابويه شيخ شيعه است و مجتهد شيعه است ، و همه علما و محدثان اهل خراسان ازو استفادهء

172