و در اخبار بسيار وارد شده است كه هر گاه بنده بگويد « الحمد للَّه ربّ العالمين كثيرا على كلّ حال كما هو اهله و مستحقّه » كاتبان عمل عاجز مىشوند ، و عرض مىكنند كه خداوندا اين بنده چنين حمدى كرد و ما نمىتوانيم رسيد بحمدى كه تو اهل آن و مستحق آنى تا در نامهء عمل او آن را بنويسيم ، خطاب مىرسد كه چنين است و مخلوقى احصاى اين نمىتوانند كرد ، شما هر چه گفته است بنويسيد من مىدانم مقدار آن را و ثواب آن را . و عبارت مصنف مشتمل است برين معنى زيرا كه علم الهى احصاء كرده است حمدى را كه مستحق آنست با چيزهاى ديگر كه مستحق آنست از تسبيح ، و تهليل ، و تكبير و غير آن اگر چه آنها نيز به حمد برمىگردد .
( وتعاليت عمّا يقول الظَّالمون علوّا كبيرا ) يعنى تو برترى از آن چه ستم كاران بر خود ترا به آن وصف مىكنند در ذات ، و صفات و افعال ، بلندى بالاتر از آن كه عقل به آن رسد كما قال الحكيم الغزنوي رضى الله عنه :
پاك از آنها كه غافلان گفتند * پاكتر ز آن چه عاقلان گفتند و اشاره ايست به آن كه اگر نسبتهاى بد بجناب اقدس او دهند ستم بر خود كرده‌اند كه خداوند خود را نشناخته‌اند ، و خود را مستحق عذاب ابدى كرده‌اند ، و اين عبارت نيز مقتبس است از آيه كريمه * ( سُبْحانَه وَتَعالى عَمَّا يَقُولُونَ عُلُوًّا كَبِيراً ) * [1] و صدوق اين قسم تصرفات در آيات را تجويز نمىكند ، چون اين تصرفات را حضرات ائمه معصومين صلوات الله عليهم كرده‌اند او متابعت ايشان كرده است .
شعر منزه ذاتش از چند و چه و چون * تعالى شانه عمّا يقولون

[1] آيه 49 - الاسراء .

171