آرزو از غير من مىكنند ؟ پس اگر همه اهل آسمانها ، و اهل زمين آرزوهاى خود را عرض نمايند و من هر يك را بدهم ، آن چه همه آرزو كرده‌اند از ملك من به قدر عضو ذرهء كم نمىگردد ، و چگونه كم شود ملكى كه من خداوند آن باشم بدا حال جمعى كه از رحمت من نااميد مىشوند ، و بدا حال كسانى كه عصيان من مىكنند و ملاحظه نمىنمايند كه من مطلعم بر افعال ايشان . و امثال اين اخبار بسيار است پس بر بنده لازم است كه جميع امور خود را به خداوند گذارد ، و بر آن چه حق سبحانه و تعالى بر سر او آورد راضى و خوشنود باشد ، و بداند كه حق سبحانه و تعالى عالم است ، و بىنياز است ، و كريم و رحيم است پس هر چه مىكند عين حكمت و مصلحت وجود است .
و در حديث قدسى صحيح وارد شده است از حضرت سيد المرسلين صلَّى الله عليه و آله ، كه حق سبحانه و تعالى مىفرمايد : كه جمعى از بندگان من هستند كه مصلحت دين ايشان در توانگرى و فراخى روزى و تندرستى است ، ايشان را توانگر مىگردانم ، و روزى ايشان را فراخ مىسازم ، و بدنهاى ايشان را صحيح مىدارم تا دين ايشان صحيح باشد به طاعت و عبادت و تصدقات و خيرات و مبرات كه از ايشان بفعل آيد ، و جمعى از بندگان من هستند كه مصلحت دين ايشان در فقر و فاقه و بيماريست ، امتحان و ابتلاء مىفرمايم ايشان را به فقر و مسكنت و بيمارى تا دين ايشان صحيح شود به سبب صبر و رضا به قضا ، و تضرع و زارى . و من اعلم و داناترم به آن چه صلاح حال بندگان مؤمن در آنست .
و بسا باشد كه جمعى از مؤمنان سعيها نمايند در بندگى من ، و شبها از بسترهاى خواب لذيذ خود بيرون آيند و به عبادت من مشغول شوند و تعبها كشند در بندگى من ، و من يك شب و دو شب نگذارم كه بيدار شوند ، و ايشان را بخواب برم تا صبح از جهة شفقت بر ايشان ، كه مبادا برخيزند و به عجب مبتلا شوند ، و چون صبح بيدار شوند و با خود در جنگ و جدل باشند كه عبادت

147