او نكنى .
و ديگر منقولست به اسانيد متكثره معتبره از حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام كه حق سبحانه و تعالى در بعضى از كتب منزله فرموده است كه به حق عزت و جلال ، و بزرگوارى و بلند مرتبگى كه بر عرش عظمت دارم قسمت مىخورم كه هر بنده كه اميد از غير من داشته باشد قطع نمايم اميد او را ، و او را به مراد خود نرسانم ، و او را خوار گردانم نزد عالميان ، و از قرب خود او را دور سازم ، و او را به درد هجران خويش مبتلا سازم ، آيا اين بنده در دفع و رفع شدايد و سختيها اميد از غير من دارد ؟ و حال آن كه سختيها و رفع آن بيد قدرت منست ، آيا اين بنده اميد منافع از غير من دارد و فكر درى غير در من مىكند ؟ و حال آن كه كليد همه ابواب بدست منست ، و درگاه رحمت من باز است از جهة داعيان من ، كرا مصيبتى روى داد و به درگاه من آمد كه من رفع مصيبت او نكردم ؟ و كدامين بنده كار بزرگى داشت و به درگاه من آمد كه كار او را نساختم ، اگر تأخيرى در رسيدن ايشان به مطلوب شود عين مصلحت ايشانست ، و مطلوب ايشان را از براى ايشان حفظ نمودم كه در وقت بهتر به ايشان رسانم ، چرا بحفظ من راضى نيستند ، و من آسمانها را پر كرده‌ام از فرشتگانى كه ملال ندارند از تسبيح و تقديس من ، و ايشان را امر كرده‌ام كه در به روى بندگان من نبندند ، و دعاهاى ايشان را عرض نموده مستجاب كنم ، چرا اعتماد به گفته من نمىكنند ؟ آيا نمىدانند كه بلايى را كه من فرستم كسى نمىتواند آن را دفع نمودن غير من يا باذن من چرا بنده من غافل است از من نمىبيند كه من به او نطلبيده احسانها كرده‌ام ، الحال كه از او باز گرفته‌ام از ديگرى سؤال مىكند ، هر گاه من نطلبيده دهم اگر بطلبند نخواهم داد ؟ آيا بنده مرا بخيل مىداند ؟ آيا هر جود و كرمى از من نيست ؟ آيا عفو و رحمت بدست من نيست ؟ آيا هر مرادى از من بر نمىآيد ؟ و اگر برآورم كه مىتواند قطع كرد غير من ؟ آيا آرزومندان نمىترسند از من كه

146