< شعر > در طرف گلستان ، بگذر بهر تماشا * بين هر طرفى ، دلبركى خرم و زيبا بنشسته به رويى چو مه و زلف چليبا * با باده پرستى تر و هم بى خود و شيدا * غافل ز غم دهر ، نه همچون من افكار * از رنج زمانه چو مرا نيست تحمل * نارم كه كنم از غم ايام تغافل يا آنكه كنم با كشش دهر تساهل * به زان نبود ، آنكه زنم دست توسل * بر دامن لطف و كرم سيد ابرار * مير عرب و ماه عجم ، حجت يزدان * فرزند شه ارض و سما ، خسرو خوبان كش واجب و پوشيده به خود صورت امكان * سبط نبى و مظهر حق ، باطن ايمان * حلاّل بهر مشكل و هم كاشف اسرار * شاهى كه چو جبريل ، به آن شأن و كمالش * گرديده كمين ، چا كر درگاه جلالش صد يوسف كنعانى ، شيداى جمالش * كس نيست ، كه آرد به زبان ذكر خصالش * مدحش نتوان كرد به جز حضرت دادار * < / شعر >

439