كتب نسب معتبر [1] فهميده مى شود ، غير مشهور و بر بسيارى پنهان است .
و اينكه بسيارى از سادات موسوى كه از اعقاب امام هفتم ( عليه السلام ) هستند و حسينى معرفى شده‌اند به همين دليل بوده [2] .
و به همين سبب هم جدّ اعلى ، گاهى موسوى و گاهى حسينى و زمانى هر دو را با هم پس از نام خود نوشته و امضاء فرموده ، و در مواردى كه جمع بين هر دو كرده غالباً حسينى را پس از موسوى آورده كه قرينه معينه براى موسوى مشترك بين حسنى و حسينى باشد ، بنابر اين وجه ، موسوى عام و حسينى خاص است ، بر عكس آنچه در اذهان متبادر شده .
و در اينجا مناسب مى دانم مخمسى را كه علامه دل آگاه ، بهشت آرامگاه سيد نعمت اللّه جزائرى طاب ثراه والد ماجد نگارنده [3] بالبداهة در مدح امام هفتم ( عليه السلام ) سروده‌اند ، زينت بخش اين اوراق و وسيله مغفرت و مسرت روح آن شادروان و ادراك شفاعت آن امام همام ( عليه السلام ) براى خود و آن مرحوم در روز قيام

[1] از آن جمله عمدة الطالب : 126 چاپ نجف اشرف و غاية الاختصار في البيوتات العلوية المحفوظة من الغبار : 136 چاپ نجف اشرف و اين كتاب در مصر هم چاپ شده ، و مؤلفش مجهول است و در چاپ به غير مؤلف واقعى نسبت داده شده .
[2] در صفحه 261 گذشت ، صاحب مدارك سيد محمد عاملى ( رحمه الله ) حسينى امضاء كرده با اينكه موسوى است .
[3] در اثر حافظه قوى و نبوغ فوق العاده‌اى كه آن مرحوم داشت ، در عين جوانى جامع معقول و منقول و متبحر در ادبيات فارسى و عربى و انگليسى و صاحب تاليفات فقهى و اصولى و منطقى و ادبى باقى در مسودّه و ناتمام بودند ; حضرت آيت اللّه خوئى قدّس سرّه در محافل و مجالس ، مكرر زبان به ستايش آن مرحوم مى گشودند و از فقدان وى اظهار تأسف مى نمودند .

437