دو كلمه مضاف و مضاف اليه در حكم يك كلمه قرار خواهد گرفت و وقف بر جزء اول آن متصور نيست ، بدين سبب مى توان آن را با تاء كشيده نوشت ، همانطور كه نوشتن آن به صورت هاء به منظور اصل قبل از علميت هم صحيح است .
اما در غير صورت علميت نبايد با تاء نوشته شود ، و اينكه در بعضى از آيات شريفه قرآن مجيد چاپ مصر با تاء ديده مى شود مانند ( يَعْرِفُونَ نِعْمَتَ اللّهِ ثُمَّ يُنْكِرُونَها ) [1] پس مخصوص رسم الخط مصحف شريف است . مانند ( ما لِ هذا الرَّسُولِ يَأكُلُ الطَّعامَ ) [2] ، و ( ما لِ هذا الكِتابِ لا يُغادِرُ . . . ) [3] .
حسينى : با ياء مشدد منسوب است به امام سوم حضرت حسين بن على بن ابيطالب ( عليهم السلام ) .
موسوى : با تشديد ياء منسوب به موسى است . چون الف مقصوره در حال نسبت به اصل خود بر مى گردد و در اينجا واو است . و اطلاق اين كلمه بر سادات حسينى كه از نسل امام هفتم ، حضرت امام موسى كاظم ( عليه السلام ) هستند شايع و مشهور و در اينجا منظور است .
اما اطلاق ديگران ، بر سادات حسنى است كه از نسل موسى الجون بن عبد اللّه بن حسن مثنى فرزند امام دوم حضرت امام حسن مجتبى ( عليه السلام ) هستند ، يا موسى دوّم فرزند عبد اللّه فرزند موسى الجون مذكور باشند . و اين معناى دوم كه از

[1] النحل : 82 .
[2] الفرقان : 8 .
[3] الكهف : 49 .

436