الائمة از او است [1] .
علامه تهرانى او را با ميرزا ابو جعفر محمد قاسم بن محمد رضا هزار جريبى اصفهانى يكى دانسته . ولى به نظر ما دو نفر‌اند ، و اين هزار جريبى صاحب التحفة الأحمدية و شرح عينيه سيد اسماعيل حميرى به فارسى است ، كه در الذريعه ذكر نشده و فوائد ضروريه در منطق كه مقدارى از آن در اصفهان موجود است و المزار [2] كه در 1132 آن را وقف كرده ، و خودش و پدرش از علامه مجلسى اجازه داشته‌اند [3] و شيخ عبد اللّه سماهيجى از او روايت كرده ، به طورى كه در اجازه كبيره در شرح حال سماهيجى تصريح نموده است .
2 - امير جعفر حسينى هروى مشهدى اين شخص از شاگردان سيد نور الدين نبوده و در تذكره شوشتر و شجره طيبه مذكور نيست . اما در 1136 بشوشتر رفته و از سيد نور الدين اجازه روايت گرفته است .
در اجازه كبيره ، او را چنين توصيف فرموده « عالم فاضل لغوي نحوي كثير الحفظ والتتبّع متوقّد الذهن . يروي عن الميرزا عبد اللّه الأفندي واستجاز والدي فأجازه وذلك لمّا قدم إلينا سنة 1136 وهو شاب حدث السنّ ولبث عندنا مدّة

[1] الذريعة 15 : 37 و 16 : 252 .
[2] در الذريعه 3 : 413 نام اين كتاب اشتباهاً ( المراء ) چاپ شده ولى در الذريعة 20 : 325 بعنوان « مزار الهزار جريبى » مفصلا بيان شده است .
[3] الذريعة 16 : 346 و عبارت چنين است « كما أنّ والد المولى محمد رضا أيضاً اُجيز من المجلسي في 1089 » به طورى كه ملاحظه مى شود ضمير افتاده و بايد چنين باشد كما ان والده . . . .

380