نفى تحريف از آن ، و تواتر قراءات ، به خط او مورخ 1069 موجود است ، و معلوم نيست كه آن را تمام كرده يا نا تمام مانده ، در آغاز آن گفته :
< شعر > قال الفقير الطالب الغفران * من ربّه جعفر البحراني ابن كمال الدين شيخ القرّاء * في عصره بل هو شيخ الإقراء < / شعر > و پس از بيست بيت در مدح سيد عليخان مدنى و پدرش سيد احمد ، و تصريح به اينكه سيد عليخان به او اشاره كرده در نظم آن ، مشايخ خود را كه عبارتند از سديد الدين يوسف بلقينى و جمال الدين حسن بحرانى و حافظ رضا سبزوارى و پدرش كمال الدين بحرانى نامبرده است [1] .
و در الروضة النضرة فرموده « روايت مى كند شيخ جعفر از سيد نور الدين و شيخ على بن سليمان شاگرد شيخ بهائى و به طورى كه سيد نور الدين جزائرى [2] در اجازه‌اى كه به سيد نصر اللّه حائرى داده نوشته ، از شيخ على بن نصر اللّه جزائرى نيز روايت كرده و او از شيخ يونس جزائرى و او از محقق كركى » .
آنگاه استاد فرموده « من گويم كه تأييد مى كند نوشته سيد نور الدين را ، كلام شيخ سليمان درباره شيخ على بن نصر اللّه ، ليكن شيخ يونس جزائرى از شيخ عبد العلى فرزند محقق كركى روايت داشته ، نه از محقق كركى . و ديدم اجازه شيخ جعفر را به خط او براى شاگردش شيخ محمد ابن خواجه عبد الحسين ربيعى بغدادى كه در 1067 شرح لمعه را نزد او خوانده بود و اجازه براى شاگرد ديگرش محمد

[1] الذريعه 17 : 256 .
[2] فرزند برومند جدّ اعلى بوده و شرح حال او را خواهيم نگاشت ( صفحه 358 ) و صورت اجازه او به سيد نصر اللّه را خواهيم آورد ( صفحه 404 ) ، ان شاء اللّه تعالى .

175