حسين بن مقصود على طالقانى [1] بر مختلف علامه ، به خط مجاز مورخ 9 شوال 1067 و در آغاز خود را ( جعفر بن كمال الدين البحرانى الاوالى ) معرفى كرده است . و ديدم خط او را در آخر نسخه‌اى از شرح عميدى بر تهذيب الاصول كه چنين بود :
< شعر > هذا الكتاب لديّ ملكاً خالصاً * وأنا المقصّر جعفر بن كمال وكتبته من بعد ألف قد مضت * مع أربعين بمنتهى شوّال » [2] < / شعر > نگارنده گويد : جدّ اعلى در مقامات النجاة نقل كرده ، از استاد خود شيخ بحرانى ، كه نام كوچك او را نبرده ، درباره تفسير نور الثقلين سؤالى كرده و پاسخى شنيده ، كه ما در شرح حال شيخ عبد على حويزى مؤلف آن تفسير ، كه استاد جدّ اعلى بوده ، خواهيم نگاشت .
در جاى ديگر تصريح كرده كه مقصود همين شيخ جعفر است [3] ، ولى سيّد خوانسارى و محدث قمى گمان كرده‌اند ، مقصود شيخ عبد اللّه بن صالح بحرانى يا سيد ماجد بحرانى است [4] .
ترجمه شيخ جعفر در كتابهاى ديگر هم موجود است [5] .

[1] اين شخص نسخه‌اى از تمهيد القواعد را به خط خود نوشته و در 1060 در شيراز از نوشتن آن فارغ گرديده آنگاه آن را نزد استادش شيخ جعفر مذكور خوانده و استاد در 1062 به خط خود نيم صفحه در ستايش وى نگاشته و اين عبارت را به كار برده « أفاد أكثر ممّا استفاد . . . » .
[2] الروضة النضرة : 110 .
[3] الأنوار النعمانية : 467 .
[4] روضات الجنات : 352 ، و فوائد الرضوية 1 : 237 .
[5] روضات الجنات : 149 ، و خاتمة مستدرك الوسائل : 389 ، و أنوار البدرين : 128 ، و ريحانة الأدب 1 : 146 ، و أعيان الشيعة 16 : 61 و غيره .

176