را به حيدرآباد ، و وفاتش را در 1088 ، با ستايش فراوان نقل كرده ، و گفته ، تأليفى از او نديده‌ام [1] .
نگارنده گويد : محدث نورى از يكى از معاصران شيخ جعفر ، درگذشت او را در اواخر سال 1091 نقل كرده و آن معاصر گفته كه ، تصنيفات و تأليفات بسيارى در تفسير و حديث و علوم عربيت داشته ، كه از آن جمله است كتاب لباب ، كه آن را فرستاد براى شاگرد خود عالم جليل سيد عليخان مدنى ، و درباره اين كتاب ، بين آن دو اشعارى جارى شد [2] .
و چون اين معاصر از نزديك او را ديده و از تأليفاتش اطلاع و آگاهى داشته ، پس قول او در تاريخ وفات درست است و مؤيد او آنكه : جدّ اعلى در انوار النعمانية كه در 1089 تأليف شده ، اشاره به درگذشت او ننموده است . در مستدرك اعيان الشيعه [3] ، ضمن شرح حال وى ; كه از تاريخ بحرين خطى نقل كرده ، وفات او را در 1008 نوشته ، كه غلطى آشكار است ، ولى ناقل اشاره به اين غلط ننموده و كتاب مذكور به طورى كه در پاورقى صفحه 7 مستدرك مزبور نوشته ، تاليف شيخ محمد على بن محمد تقى بن موسى بن محدث بحرانى صاحب حدائق است ، كه در 1298 متولد شده .
استاد بزرگ ما كتاب الكامل فى الصناعة را كه ارجوزه ايست در تجويد ، به او نسبت داده و فرموده : مرتب است بر سى باب ، سه باب آن درباره فضل قرآن و

[1] لؤلؤة البحرين : 70 .
[2] خاتمة مستدرك الوسائل : 389 .
[3] مستدرك أعيان الشيعة 2 : 77 .

174