شيخ عراقى ( قده ) گفته است :
محب و محبوب [99] را يك دايره فرض كن كه آن را خطى به دو نيم كند ، كه بر شكل دو كمان ظاهر شود . اگر اين خط كه مىنمايد كه هست و نيست [100] وقت منازله از ميان طرح افتد [101] دايره چنان كه هست يكى نمايد ؛ سرّ « قاب قوسين » [102] پيدا آيد .
گر بخوانى تو اين خط موهوم * بشناسى حدوث را ز قدم [103] « نور » سيزدهم از مصابيح « مشكوة » دوم در تأكيد اين اصل است كه در خطابات الهيه و مأثورات نبويه و ولويه جهت تنزيه حق مراعات شده است ؛ لذا

[99] ممكن و واجب
[100] يعنى نمود است نه بود ؛ و بود و وجود حق طلق است .
[101] يعنى از نظر شهود سالك محو گردد ؛ ولى هرگز عين ثابت ممكن و تعين از جود متنزل محو نگردد .
[102] و أو أدنى .
[103] لمعات ، فخر الدين عراقى ، از انتشارات خانقاه نعمت اللهى ، ص 27 .

مقدمة الآشتياني 101