نام کتاب : لغات در تفسير نمونه نویسنده : مكارم شيرازى، ناصر جلد : 1 صفحه : 667
'''يَوْمُ الْجَمْع:'''
{{(آیه):تُنْذِرَ يَوْمَ
الْجَمْعِ}}
در اين كه چرا روز قيامت{{صورتی: «يَوْمُ
الْجَمْع»}} ناميده شده، تفسيرهاى متعددى وجود دارد:
گاه گفتهاند: به خاطر آن است كه ميان ارواح و اجساد جمع مىشود. گاه
گفتهاند: از اين نظر است كه بين انسان و عملش جمع خواهد شد. و يا از اين نظر: كه
ميان ظالم و مظلوم اجتماع حاصل مىشود. ولى ظاهر اين است كه منظور، اجتماع همه
خلايق در آن روز بزرگ است از اولين و آخرين. [1]
'''يَوْمٍ عَظِيْمٍ:'''
{{(آیه):عَذابَ يَوْمٍ
عَظِيمٍ}}
گرچه، تعبير به{{صورتی: «يَوْمٍ عَظِيْمٍ»}} غالباً به معناى «روز قيامت» آمده است؛ ولى گاه در آيات
قرآن به روزهاى سخت و وحشتناكى كه بر امتها گذشته، نيز اطلاق شده است. و منظور در
اينجا نيز، همين معناست؛ چرا كه در دنباله همين آيات مىخوانيم: «سرانجام «قوم
عاد» در روز سخت و وحشتناكى گرفتار عذاب الهى شدند و بر باد رفتند». [2]
'''يوم عقيم:'''
{{(آیه):عَذابُ يَوْمٍ
عَقيمٍ}}
منظور از{{صورتی: «يوم عقيم»}} روز قيامت است و اين