نام کتاب : لغات در تفسير نمونه نویسنده : مكارم شيرازى، ناصر جلد : 1 صفحه : 552
حاكميت و تصرف مالكانه نيست، و به اين ترتيب: هر مُلكى، مِلك است، در حالى كه
هر مِلكى، مُلك نيست. [1]
'''ملك كبير:'''
{{(آیه):وَ مُلْكاً
كَبيراً}}
براى{{صورتی: «نعيم»}} و{{صورتی: «ملك كبير»}} تفسيرهاى زيادى شده، از جمله در حديثى از امام صادق عليه السلام مىخوانيم:
«معناى آيه اين است: ملكى است كه هرگز زائل نمىشود و فنا نمىپذيرد». يا نعمتهاى
بهشتى آن قدر گسترده است كه از نظر كثرت به وصف نمىآيد. يا اين كه «ملك كبير» آن
است كه فرشتگان به هنگام دخول بر بهشتيان اذن مىگيرند، و با سلام به آنها تحيت
مىگويند.
يا بهشتيان هر چه اراده كنند به آن دست مىيابند. يا پايينترين فرد بهشتى
قلمرو ملكش به اندازهاى است كه وقتى نگاه مىكند فاصله هزار سال راه را مىبيند!
و يا به معناى ملك دائمى و ابدى و توأم با تحقق تمام آرزوها است.
واژه «نعيم» كه در لغت به معناى «نعمتهاى فراوان» است، و «ملك كبير» كه از
عظمت و وسعت باغهاى بهشتيان خبر مىدهد، مفهوم وسيع و گستردهاى دارند كه همه
تفسيرهاى فوق را شامل مىشوند. [2]
'''مَلَكُوت:'''
{{(آیه):مَلَكُوتَ
السَّمَاواتِ}}
منظور از{{صورتی: «ملكوت»}} در اينجا حكومت مطلقه خداوند بر سراسر عالم هستى است.
{{صورتی:«مَلَكُوت»}} از ريشه{{صورتی: «ملك»}} (بر وزن حكم) به معناى «حكومت و مالكيت» است و اضافه «واو» و «ت» به آن براى
تأكيد و مبالغه مىباشد، مفهوم آيه چنين مىشود:
حاكميت و مالكيت بى قيد و شرط همه چيز، به دست قدرت خدا است، و چنين خداوندى
از هر گونه عجز و ناتوانى، منزّه و مبرّا است، و در اين صورت، احياء مردگان، و
پوشيدن لباس حيات بر استخوانهاى پوسيده، و خاكهاى پراكنده، مشكلى براى او ايجاد
نخواهد كرد، چون چنين است، به طور يقين همه شما به سوى او باز مىگرديد، و معاد حق
است. [3]
'''مَلُوم:'''
{{(آیه):فَتَقْعُدَ
مَلُوماً مَّحْسُوراً}}
تعبير به{{صورتی: «مَلُوم»}} از مادّه{{صورتی: «لَوْم»}} اشاره به اين است كه گاه بذل و بخشش زياد، نه تنها انسان را از فعاليت و
ضروريات زندگى بازمىدارد بلكه زبان ملامت مردم را بر او مىگشايد. [4]
[1]سوره طه: 87؛[https://lib.eshia.ir/27575/13/299/%%% مكارم شيرازى، ناصر، تفسير نمونه، ج13، ص299.]؛سوره فرقان: 2؛[https://lib.eshia.ir/27575/15/21/%%% مكارم شيرازى، ناصر، تفسير نمونه، ج15، ص21.]
[2]سوره انسان: 20؛[https://lib.eshia.ir/27575/25/370/ملك كبير مكارم شيرازى، ناصر، تفسير نمونه، ج25، ص370.]