نام کتاب : لغات در تفسير نمونه نویسنده : مكارم شيرازى، ناصر جلد : 1 صفحه : 317
كفر تفسير كردهاند و بعضى به گمراهى، و گاه به جدايى از حق و توجّه به باطل. [1]
'''شُقَّة:'''
{{(آیه):وَلكِنْ بَعُدَتْ
عَلَيْهِمُ الشُّقَّةُ}}
{{صورتی:«شُقَّة»}} از مادّه{{صورتی: «شَقّ»}} به معناى زمينهايى پرسنگلاخ و يا راههاى دور و دراز است كه عبور از آن با
مشقت توأم است. [2]
'''شَقِىّ:'''
{{(آیه):فَمِنْهُمْ
شَقِىٌّ وَ سَعِيْدٌ}}
{{صورتی:«شَقِىّ»}} از مادّه{{صورتی: «شقاوت»}} به معناى فراهم بودن اسباب گرفتارى، مجازات و بلاست و{{صورتی: «شَقِىّ»}} به كسى گفته مىشود كه اسباب گرفتارى، بلا و
مجازات براى خود فراهم مىسازد؛ و بعضى آن را به كسى كه قبول نصيحت نمىكند تفسير
كردهاند و پيدا است كه اين دو معنا از هم جدا نيست. [3]
'''شكر:'''
{{(آیه):قَلِيْلٌ مِّنْ
عِبادِىَ الشَّكُورُ}}
{{صورتی:«شكر»}} در اصل به معناى اعتراف به نعمت است. و «راغب» در «مفردات» مىگويد:
«شكر» همان تصور نعمت و اظهار آن است.
بعضى گفتهاند: در اصل{{صورتی: «كَشر»}} به معناى «كشف» (بر وزن آن) بوده است، سپس مقلوب گشته و
«شكر» شده است، و نقطه مقابل آن «كفر» است كه فراموشى نعمت و پوشاندن آن مىباشد.
سپس، به تقسيم «شكر» به شعب سهگانه: «شكر قلب» يعنى انديشه درباره نعمت، و «شكر
زبان» يعنى ثنا گفتن بر منعم، و «شكر ساير اعضا» يعنى قدردانى و پاسخگوئى در برابر
نعمت، پرداخته است. [4]
'''شَكْل:'''
{{(آیه):وَ ءَاخَرُ مِنْ
شَكْلِهِ أَزْواجٌ}}
{{صورتی:«شَكْل»}} (به فتح شين) به معناى مثل و مانند است. [5]
'''شكور:'''
{{(آیه):لِكُلِّ صَبَّارٍ
شَكُورٍ}}
{{صورتی:«شكور»}} از مادّه{{صورتی: «شُكر»}} است.{{صورتی: «صبّار»}} و{{صورتی: «شكور»}} هر دو صيغه مبالغه است كه يكى فزونى صبر و استقامت را مىرساند و ديگرى فزونى
شكرگزارى نعمت، اشاره به اين كه افراد باايمان نه در مشكلات و روزهاى سخت دست و
پاى خود را گم مىكنند و تسليم حوادث مىشوند و نه در روزهاى پيروزى و نعمت،
گرفتار غرور و غفلت مىگردند.{{صورتی: «شَكُور»}} صيغه مبالغه، به معناى بسيار شكرگزار، فزونى شكرگزارى را
مىرساند، كه همان تكرار شكر و تداوم آن با