نام کتاب : لغات در تفسير نمونه نویسنده : مكارم شيرازى، ناصر جلد : 1 صفحه : 300
'''سَمِعْنَا:'''
{{(آیه):سَمِعْنَا وَ
أَطَعْنَا}}
{{صورتی:«سَمِعْنَا»}} در بعضى از موارد به معناى فهميديم و تصديق كرديم آمده است كه يك نمونهاش
همين آيه است، يعنى دعوت پيامبرانت را با تمام وجود خود پذيرفتيم و در مقام اطاعت
و پيروى در آمديم. [1]
'''سَمْك:'''
{{(آیه):سَمْكَها
فَسَوَّاها}}
{{صورتی:«سَمْك»}} (بر وزن سقف) در اصل، به معناى ارتفاع و بلندى است و به معناى سقف نيز آمده.
در تفسير «كبيرفخر رازى» آمده هر گاه بلندى چيزى را از سمت بالا به پايين
اندازهگيرى كنند،{{صورتی: عمق}} ناميده
مىشود و هر گاه از سمت پايين به بالا اندازهگيرى كنند،{{صورتی: سمك}} ناميده مىشود. [2]
'''سَمُوم:'''
{{(آیه):مِنْ نَارِ
السَّمُومِ}}
{{صورتی:«سَمُوم»}} در لغت به معناى باد سوزانى است كه گويى در تمام روزنههاى پوست بدن انسان
نفوذ مىكند؛ زيرا عرب به سوراخهاى بسيار ريز پوست بدن،{{صورتی: «مَسْأَم»،}} مىگويد و سموم نيز به همين مناسبت بر چنين
بادى اطلاق مىشود و مادّه{{صورتی: «سمّ»}} نيز از همان است؛ چرا كه در بدن نفوذ كرده و انسان را
مىكشد يا بيمار مىسازد.
{{صورتی:«زمخشرى»}} در{{صورتی: «كشاف»}} مىگويد:{{صورتی: «سموم»}} به بادهاى موذى و كشندهاى مىگويند كه در روز مىوزد. [3]
'''سَمِىّ:'''
{{(آیه):هَلْ تَعْلَمُ
لَهُ سَمِيّاً}}
{{صورتی:«سَمِىّ»}} گر چه به معناى{{صورتی: «همنام»}} است، ولى روشن است كه منظور در اينجا تنها نام نيست، بلكه
محتواى نام است؛ يعنى آيا كسى غير از خدا، خالق، رازق، محيى، مميت، عالم و قادر به
همه چيز و بر همه چيز، پيدا خواهى كرد؟ [4]