نام کتاب : لغات در تفسير نمونه نویسنده : مكارم شيرازى، ناصر جلد : 1 صفحه : 168
'''جَنْب:'''
{{(آیه):فِي جَنْبِ
اللَّهِ}}
{{صورتی:«جَنْب»}} در لغت، به معناى پهلو است، و سپس به هر چيزى كه در كنار چيزى قرار گرفته
باشد، اطلاق مىشود؛ همانگونه كه «يمين» و «يسار» به معناى طرف چپ و راست بدن
است، سپس به هر چيزى كه در اين ناحيه قرار گيرد يمين و يسار گفته مىشود. در اينجا
«جَنْبِ اللَّه» نيز به معناى تمام امورى است كه در جانب پروردگار قرار دارد مانند
فرمان او، اطاعت او، قرب او، كتب آسمانى كه از ناحيه او نازل شده است، همه در
معناى آن جمع است. [1]
'''جنّت:'''
{{(آیه):أَنْشَأَ جَنَّاتٍ
مَّعْرُوشاتٍ}}
{{صورتی:«جنّت»}} هم به باغ و هم به زمينهاى پوشيده از زراعت گفته مىشود و باغهاى پردرخت را
نيز به خاطر مستور شدن زمينهايشان، «جَنَّت» مىگويند. [2]
'''جَنَّتان:'''
{{(آیه):مَقامَ رَبِّهِ
جَنَّتان}}
{{صورتی:«جَنَّتان»}} (دو باغ بهشت) از مادّه{{صورتی: «جَنَّة»}} ممكن است «بهشت اول» بهشت مادى و جسمانى باشد و «بهشت دوم»
بهشت معنوى و روحانى. يا اين كه، «بهشت اول»، به عنوان پاداش اعمال به آنها داده
مىشود، و «بهشت دوم» به عنوان تفضل. يا اين كه، يك بهشت براى اطاعت، و ديگرى براى
ترك معصيت است. يا يكى براى ايمان و عقيده، و ديگرى براى اعمال صالح و مانند آن. و
يا اين كه، چون مخاطب جن و انس هستند، هر يك از اين دو بهشت، به گروهى از آنها
تعلق دارد. [3]
'''جَنَحُوا:'''
{{(آیه):وَ إِنْ جَنَحُوا
لِلسَّلْمِ}}
{{صورتی:«جَنَحُوا»}} از مادّه{{صورتی: «جُنُوح»}} به معناى{{صورتی: «تمايل»}} آمده و به پر و بال پرندگان نيز جناح گفته مىشود؛ زيرا هر يك از بالهاى
آنها به يك طرف متمايل است. بنابراين، در تفسير آيه، هم از ريشه لغت مىتوان
استفاده كرد و هم از مفهوم ثانوى آن. [4]
'''جُنْد:'''
{{(آیه):جُنْدَنَا لَهُمُ
الْغالِبُونَ}}
{{صورتی:«جُنْد»}} در اصل به معناى زمين ناهموار و سفتى است كه، سنگهاى فراوانى در آن جمع است،
و به همين مناسبت، به انبوه لشكر نيز «جند» گفته شده. بعضى از مفسران، «جُنْد» را
در آيه مورد بحث، اشاره به بتها مىدانند، كه هرگز در قيامت قادر به
[1]سوره زمر: 56؛[https://lib.eshia.ir/27575/19/533/جَنْب مكارم شيرازى، ناصر، تفسير نمونه، ج19، ص533.]