نام کتاب : لغات در تفسير نمونه نویسنده : مكارم شيرازى، ناصر جلد : 1 صفحه : 167
'''جَنَّات:'''
{{(آیه):جَنَّاتُ عَدْنٍ
يَدْخُلُونَهَا}}
{{صورتی:«جَنَّات»}} جمع{{صورتی: «جَنّة»}} به معناى باغها است و ذكر «جَنَّات» و «عُيُون» به صيغه جمع، اشاره به
باغهاى متنوع و چشمههاى فراوان و گوناگون بهشت است كه هر كدام لذت تازهاى
مىآفريند، و ويژگى خاصى دارد. [1]
'''جَنَّاتِ عَدْنٍ:'''
{{(آیه):جَنَّاتِ عَدْنٍ
مُّفَتَّحَةً}}
{{صورتی:«جنات عدن»}} به معناى باغهاى جاويدان بهشت است. [2]
'''جُنَاح:'''
{{(آیه):فَلا جُنَاحَ
عَلَيْهِ}}
{{صورتی:«جُنَاح»}} از مادّه{{صورتی: «جَنَحَ»}} در اصل به معناى تمايل به يك سمت است، و از آنجا كه گناه انسان را از حق
منحرف و متمايل مىكند، به آن «جُنَاح» گفته مىشود. [3]
'''جَنَاح:'''
{{(آیه):وَاضْمُمْ
إِلَيْكَ جَنَاحَكَ}}
تعبير{{صورتی: «جَنَاح»}} (بال) از مادّه{{صورتی: «جَنَحَ»}} به جاى دست، تعبير زيبايى است كه شايد هدف از آن، تشبيه
حالت آرامش انسان به حالت پرندهاى باشد كه به هنگام مشاهده امر وحشتناك بال و پر
مىزند، اما وقتى آرامش خود را باز يافت، بال و پر خود را جمع مىكند. [4]
'''جَنان:'''
{{(آیه):وَ الْجَآنَّ
خَلَقْنَاه}}
{{صورتی:«جَنان»}} از مادّه{{صورتی: «جَنَّ»}} به قلب كه در درون سينه پوشانده شده، مىگويند. [5]
'''جُنُب:'''
{{(آیه):وَ إِنْ كُنْتُمْ
جُنُباً فَاطَّهَّرُوا}}
{{صورتی:«جُنُب»}} «مصدرى» است كه به معناى «اسم فاعل» آمده، و در اصل به معناى «دور شونده»
است؛ زيرا ريشه اصلى آن «جنابت» به معناى «بُعد» و دورى است، و اگر شخص «جُنُب» به
اين عنوان ناميده مىشود به خاطر آن است كه بايد در آن حال، از نماز و توقف در
مسجد و مانند آن دورى كند، و اين كلمه (جُنُب) هم بر مفرد و هم بر جمع، هم بر مذكر
و هم بر مؤنث اطلاق مىشود.
اطلاق «جار جنب» بر همسايه دور، به همين مناسبت است. ضمناً ممكن است از اين كه
قرآن مىگويد: به هنگام نماز اگر جُنُب هستيد غسل كنيد استفاده شود كه غسل جنابت
جانشين وضو نيز مىشود. [6]