نام کتاب : لغات در تفسير نمونه نویسنده : مكارم شيرازى، ناصر جلد : 1 صفحه : 11
'''آل:'''
{{(آیه):آلَ فِرْعَوْنَ بِالسِّنِيْنَ}}
{{صورتی:«آل»}} در اصل،{{صورتی:
«اهل»}} بوده، سپس به اصطلاح،{{صورتی: «قلب شده»}}
و به اين صورت درآمده است، و{{صورتی: «اهل»}} به معناى
نزديكان و خاصان انسان است؛ اعم از اين كه بستگان نزديك او باشند و يا همفكران و
همگامان و اطرافيان.
{{صورتی:«آل»}} گر چه غالباً در مورد{{صورتی:
«اهل بيت»}} و{{صورتی: «خانواده»}} به كار
مىرود، ولى احياناً در معناى وسيعى كه گفتيم نيز استعمال مىشود. و قرائن مقام
نشان مىدهد كه در اينجا (قمر، آيه 41) منظور همين معناى وسيع است.
[1]
'''آللَّهُ:'''
{{(آیه):ءَآللَّهُ خَيْرٌ أَمَّا يُشْرِكُونَ}}
{{صورتی:«آللَّهُ»}} در اصل{{صورتی:
«أَ أَللَّه»}} بوده كه يكى از دو همزه آن تبديل به الف شده و در نتيجه به صورت مدّ
در آمده است. جمله{{صورتی: «أَمَّا يُشْرِكُونَ»}} در اصل{{صورتی:
«أَمْ مَا يُشْرِكُونَ»}} بوده كه{{صورتی: «أم»}}
براى استفهام و{{صورتی: «مَا»}} موصوله است كه در هم ادغام گرديده
است. [2]
'''آمَنَّا:'''
{{(آیه):يَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ}}
تعبير به{{صورتی:
«آمَنَّا»}} (ايمان آوردهايم) از مادّه