جئنى به مثل بنى بدر لقومهم * أو مثل اخوة منظور بن سيار ( 1 ) در اينجا چون " جئنى " ، به معنى " هات " ( 2 ) و " إحضر لى مثلهم " ( 3 ) مى باشد ، كلمهء " مثل " در مصراع اول در معنا منصوب است و " مثل " در مصراع دوم عطف بر محل كلمهء " مثل " در مصراع اول شده و منصوب گرديده است .
به هر حال ، عطف بر محل چيزى است كه در كتاب‌هاى نحو مطرح شده و شواهد بسيار زيادى براى آن وجود دارد .
اما اگر كسى بگويد " ارجلكم " معطوف بر " ايديكم " در جمله قبل است ، در پاسخ گفته مى شود : چنين احتمالى بسيار خلاف ظاهر است ، زيرا جملهء اول تمام شده و هيچ حالت انتظارى براى آن نيست . جملهء ديگر هم شروع شده و اكنون اگر ناگهان بخواهيم " ارجل " را از اينجا عطف بر جملهء اول قرار دهيم ، بسيار دور از فصاحت واسلوب سخن گفتن است . اين كار مثل آن است كه بگوييم : " رأيت زيدا وضربت بكرا و خالدا " و مقصود آن باشد كه " خالد " عطف بر " زيد " باشد ، يعنى " خالد " مرئى است ، نه مضروب .
شگفت آن كه بعضى گفته اند : ممسوح در شرع محدود نيست ، در حالى كه مغسول محدود است ، و چون در اينجا " ارجلكم " محدود است ، پس بايد عطف بر چيزى باشد كه حكمش غسل است ، يعنى عطف بر " ايديكم " مى باشد .
اين حرف بسيار عجيبى است ، زيرا اين اول كلام است . كسى كه مى گويد مسح " ارجل " واجب است ، نه غسل آن ، لا محاله مى گويد كه

1 . مانند " بنى بدر " براى قومشان را برايم بياور ، يا مانند برادران " منظور بن سيار " را . 2 . بياور . 3 . مانند آنها را برايم حاضر كن .

179