همچنين در آيهء شريفه سوره " الرحمن " بنا به جر " نحاس " ، زمخشرى جر به جوار را مطرح نكرده و گفته عطف به " نار " است ( 1 ) و معنا با اين قراءت چنين مى شود : " شواظ آتش ( لهيب آتش ) وشواظ نحاس ( لهيب فلز مس يا روى مذاب ) را خداوند بر شما فرود آرد " . توجه شود كه يكى از معانى " نحاس " فلز روى مذاب است .
احتمال نيز داده شده است كه در اينجا " شئ " در تقدير باشد و در اصل چنين باشد : " ويرسل عليكما شواظ من نار وشئ من نحاس " .
در اينجا ، برخى براى فرار از پذيرش حكم مسح پا ، وجه ديگرى را براى جر " ارجل " ذكر كرده اند و گفته اند : عطف " ارجل " به " رأس " ، نه به خاطر اين است كه هر دو حكمشان مسح است ، بلكه به خاطر نكته ديگرى است كه اين دو به يكديگر عطف شده اند . آن نكته اين است كه چون غسل پا مظنهء اسراف بوده است و احتمال آن مى رفت كه هنگام غسل پا اسراف شود ، " ارجل " عطف به " رأس " شده تا بفرمايد در مسح پاها به كمترين مقدار غسل اكتفا كنيد و اسراف نكنيد .
ضعف اين سخن چنان است كه مى بينيد .
از مباحث گذشته دانسته شد كه در آيهء شريفه وضو ، جر " ارجل " به خاطر خفض به جوار درست نيست و تنها تركيب صحيح آن ، عطف به " رءوسكم " است كه با اين تركيب ، صحت مسح پاها ثابت مى شود .

1 . الكشاف ، ج 4 ، سوره الرحمن .

177