بدون اين كه مشت - مشت آب بردارد ، مثل اين كه از " حنفيه " ( 1 ) يا آفتابه استفاده كند ، يا اين كه شخصى برايش آب بريزد ، مستحب است كه از آرنج شروع كند .
از غير شافعيه نيز افضليت ابتدا نمودن به سرانگشتان نقل شده است و آن مقدار كه اينجانب تتبع كردم ، فقيهى از اهل تسنن را نيافتم كه ابتدا كردن به سرانگشتان را واجب بداند .
نكته اى را كه بايد در شستن دستها مورد توجه قرار دهيم ، آن است كه حتما آرنج نيز بايد شسته شود ، چنان كه روايات از طريق شيعه و سنى بر اين مطلب دلالت دارد :
عن جابر : كان النبى صلى الله عليه و سلم إذا توضأ أمر الماء على مرفقيه ، " جابر " گفت : هرگاه پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) وضو مى گرفت ، آب را بر آرنج دست مى گذراند .
آيه شريفه نيز بر همين مطلب دلالت دارد ، زيرا لفظ " الى " در آيه به معنى " مع " است و همراهى و ضميمه شدن آرنج را به مقدار لازم براى شستشو مى فهماند . علماى لغت ونحو و همچنين فقها بر اين مطلب تصريح كرده اند . استعمال " الى " به معناى " مع " منحصر در اين آيه شريفه نيست ، زيرا هم در كلام الله مجيد و هم در كلام عرب ، چنين استعمالى فراوان به چشم مى خورد . خداوند متعال در قرآن كريم مى فرمايد :
* ( ويزدكم قوة إلى قوتكم ) * ، ( 2 ) يعنى " مع قوتكم " ( 3 ) و در آيه ديگر

1 . حوضى كه آب از آن خارج مى شود . امروزه به شير آب نيز اطلاق مى شود . 2 . هود ، آيه 52 . 3 . و نيرويى بر نيروى شما بيفزايد .

159