ملكى عادل بود . چهار هزار مسألهء فقهى ، در مذهب امام اعظم شافعى رضى الله عنه ، ياد داشت و در مدت عمر زنا نكرده بود . بعد ازو ، در ملكى پسرش جمال الدين بدر و ناصر الدين عمر با تاج الدين شاه پسر حسام الدين خليل تنازع كردند و باردوى ابقاخان رفتند و به حكم يرليغ پسران او را بياسا [1] رسانيدند و ملكى بر تاج الدين شاه قرار گرفت . مدت هفده سال حكم كرد . ملكى بزرگ نيكو حظ بود [2] . در سنهء سبع و سبعين و ستمائة بفرمان ابقاخان بياسا رسيد ، و كار ملك بپسران بدر الدين مسعود :
فلك الدين حسن و عز الدين حسين تعلق گرفت . فلك الدين حسن حاكم ولاء [3] و عز الدين حسين حاكم اينجو بود و ولى عهد برادر بود . مدت پانزده [4] سال حكم كردند . كار لرستان در عهد ايشان رونقى تمام يافت و بسيار دشمنان را خوار و مقهور كردند و بر ملك بيات و اليشتر [5] و نهاوند تاختها بردند و بيشتر اوقات اين ولايت در فرمان خود داشتند . فلك الدين حسن بغايت زيرك و دانا و متدين و عابد بود ، [6] اما مزاح دوست داشتى و عز الدين حسين جبار و قهار و كينه ورز [7] بودى . بر مجرم قطعا محابا نكردى . از ولايت همدان تا تستر و از ولايت اصفهان تا حدود ملك عرب بيشتر اوقات در قبضهء تصرف ايشان بود و در معدلت [8] بمرتبه‌اى بودند كه از بهر خيارى چنارى را بر باد دادندى و هر دو برادر پيوسته با هم متفق بودند و [ هفده هزار مرد لشكر ايشان بود ] [9] و پادشاهان ايران و اركان دولت از ايشان خشنود بودندى . اتفاقا هر دو برادر در سنهء اثنى و تسعين و ستمائة به زمان گيخاتو نماندند .

[1] - ف : ياساق .
[2] - ف ، ر : خط .
[3] - ر ، ب : دلار - ف : دلا - ق : دلاء .
[4] - ف : پانچده - ق : يانزده .
[5] - ب : الشر - م ، ر : البشر - شرفنامه : شر - ف : البشير .
[6] - ب : بزرك و دانا بود و عابد و فقيه .
[7] - ت ندارد - ف : كين تونه ( كين توز ؟ ) .
[8] - م ، ق : در مرتبه .
[9] - ق ، ب ، ف : عدد لشكرشان بهفده هزار مرد مىرسيد .

558