حسن بن نامور [1] از آل بويه ، كه برادر زن حسن ملحد بود ، [2] در سادس ربيع اول سنهء احدى و ستين و خمسمائه او را بدوزخ رسانيد . مدت پادشاهى او چهار سال .
خداوند محمد ابن حسن بن محمد بن بزرگ اميد بعد ازو بپادشاهى نشست . حسن نامور را كه قاتل پدرش بود ، با تمامت نسل او بكشت و كار الحاد در زمان او قوت گرفت .
اوامر شرعى به كلى در آن ولايت مرتفع كرد . [3] ملاحده در زمان او خونها ريختند و فتنها انگيختند و فسادها كردند و مالها بردند . چون مدت چهل و شش سال در پادشاهى بماند ، در عاشر ربيع الاول سنهء سبع و ستمائة بدوزخ رفت . بعضى گفتند پسرش جلال الدين حسن بن محمد [4] ، جهت آنكه بر كيش او منكر بود ، باتفاق خواص او را زهر داد .
خداوند جلال الدين حسن ابن محمد بن حسن بن محمد بن بزرگ اميد بعد از پدر پادشاه شد و چون در زمان پدر بدار الخلافه و پيش سلاطين فرستاده بود كه بر كيش پدر منكرست ، در نوبت حكومت خود تقويت آن معنى واجب ديد . منهيات از ملك خود برداشت و اوامر و نواهى شرع را رواج داد و براءت ساحت خود را از آن طريقهء مذمومه باظهار رسانيد . از دار الخلافه باسلام او منشور نافذ شد و او را نو مسلمان خواندند .
و چون اهل قزوين به حكم همسايگى بر اقوال و افعال آن قوم واقفتر بودند ، [5] از ائمهء قزوين التماس كرد تا معتمدان فرستادند و از كتب خانهء حسن صباح و ديگر ملاحده كتب اباطيل و تصنيفات ايشان بيرون آوردند و بسوختند و جلال الدين نو مسلمان

[1] - جهانگشا : ناماور .
[2] - جهانگشا : روز يك شنبه ششم ربيع الاول سنهء احدى و ستين و خمسمائة بر قلعه لمسر حسن مضل را بكارد زد . ج 3 ص 239 .
[3] - ر : گشت - ف ، ب - شد .
[4] - تولد وى در 562 .
[5] - جهانگشا « . . . اهالى قزوين از روى تدين و صلابت در اسلام و نيز به حكم جوار و قرب مسافت . . . به اول از قبول اسلام جلال الدين و قوم او ابا نمودند و قضات و ائمهء ايشان بر صدق آن دعوى دلايل و بينات طلبيدند . جلال الدين در استرضاى خاطر ايشان مبالغت زيادت مىنمود . »

524