اذن ولىّ و جايز نيست نماز بر ميّت بدون اذن ولىّ ، چه فرادى و چه جماعت [1] .
و اگر اذن ندهد ولىّ ، احدى را بر جماعت و خود نيز اقدام نكند با قابليّت ، اگر منوط به عذر شرعى باشد ، منشأ ساقط شدن ولايت نمىشود و نماز را فرادى خواهند كرد به اذن ولىّ يا خود ولىّ خواهد كرد ؛ و اگر به سبب عذر شرعى نباشد ، احوط بلكه اقوى ، گذاردن امر است نيز بر ولىّ در صورتى كه ممتنع از اصل نماز خواندن نباشد .
كيفيّت نماز ميّت و كيفيّت نماز آن است كه نيّت [2] بكند و پنج تكبير [3] كه اوّل آنها « تكبيرة الاحرام »

[1] اگر چه اذن امام كافى است در اماريّت براى مأمومين .
[2] با محافظت به ترتيب آتى بنا بر احوط . بدان كه اظهر عدم وجوب ازيد از دعاى براى ميّت است اگر مؤمن باشد ، و بر او اگر مخالفِ ايمان باشد ؛ و امّا اين مقدار در مطلق تكبير ، پس موافق احتياط است ، بلكه وجوبش خالى از وجه موافق ارتكاز نيست ، بلى احوط توزيع معانى خاصّه بر تكبيرات اربعه موافقِ روايت « ابن مهاجر » است ، چنانچه منسوبِ به مشهور ، وجوب آن است .
[3] اظهر اين است كه براى مؤمنين ، پنج و براى غير آنها ، چهار تكبير مىگويد و در آخر ، دعا بر او مىنمايد و براى مؤمنين بنا بر احوط ، و تكبير اوّل بايد با نيّت قربت به نحو معتبر در عبادات و تعيين ميّت اگر چه اجمالى باشد ، واقع شود .

190