اگر از ده بگذرد ، عادَت او نفاس است و تتمّه استحاضه ؛ و بهتر [1] آن است كه تا ده روز نيز نفاس قرار دهد .
و لكن آن چه ذكر شد از آن كه عادت را نفاس قرار دهد ، يا ده روز را ، وقتى است كه در اوّل و آخر ، خون [2] ببيند ، يا تمام مدّت مذكوره ، بخلاف آن كه اگر در يكى از اوّل يا آخر يا وسط خون ديد ، نفاس او مقدار ديدن خون است .
چنانچه اگر در وسط و آخر يا اول و وسط خون ببيند نفاس آن ، طرفين و آن چه زمان ما بين آن است خواهد بود ، پس كسى كه عادت او هشت روز [ باشد ] و در اوّل و آخر خون ببيند ، تمام ، نفاس است .
و اگر در اول و چهارم يا پنجم و هشتم خون ديد ، چهار روز نفاس خواهد بود .

[1] محلّ تأمل است و امّا احتياط از عشره تا ثمانية عشر ، پس ندبى است ، چنانكه گذشت .
[2] در نقاءِ متخلَّل بين دو خونِ نفاس ، يا آن كه يكى نفاس و ديگرى حيض باشد ، مقدّم بر نفاس يا متأخّر از آن ، با امكان طهر بودن و نفاس بودن ، يا حيض بودن و عدم تعيين يكى از آنها ، چنانچه معيّن است در خون داخل ده روز از ولادت . و با كمتر بودن نقاء از ده روز ، احتياطاً جمع بين تروك حائض و اعمال مستحاضه نمايد . و اما حدّ ده روز نفاس ، ليلهء اخيره خارج است و ليلهء اولى نفاس و غيرِ محسوب از عشره است ، و در صورت ولادت در اثناى روز ، تلفيق مىشود با روز يازدهم نه از شب آن ، تا ده روز ملفّق تمامى محكوم به نفاس خواهد بود و شبهاى متوسّط ، محكوم به نفاس است . و مبدأ حساب ، تماميّت ولادت است ، نه شروع در آن ، اگر چه طول بكشد و خون در آن زمان ، به حكم نفاس باشد .

161