2 - نفاس و احكام آن س كيفيّت « نفاس » را بيان فرماييد .
ج « نفاس » خونى است كه در وقت زاييدن ، از زنان مىآيد ، خواه همراه طفل بيايد ، خواه بعد از آن ، خواه هر دو وقت ، به شرط آن كه كمتر از ده روز باشد كه هر گاه ده روز از زاييدن گذشته باشد و بعد از آن خون ببيند نفاس [1] نخواهد بود .
و فرقى نيست ميان آن كه طفل ، تمام متولَّد شده باشد ، يا تمام نشده ، سقط شود هر چند مضغه باشد ، بلكه علقه به شرط آن كه علم [2] بهم رساند به اين كه آن ، مبدأ انسان است ، يا آن كه چهار قابله شهادت دهند بر آن .
و نطفه و علقه مشتبهه اعتبار ندارد ؛ و هم چنين مجرّد زاييدن هر گاه خون نبيند ؛ و نه خون پيش از زاييدن ، هر چند به قدر لحظه باشد .
و از براى اقلّ نفاس ، تحديدى نيست ، پس ممكن است ، به قدر لحظه باشد ، و اكثر آن ، ده روز است ؛ و احوط [3] جمع است ميان افعال مستحاضه و تروك نفساء تا هيجده روز و آن نفاس غير صاحب عادت مستقرّه است و يا عادتش بر ده روز است ، چه بر ده روز منقطع شود چه بگذرد . و صاحب عادت مستقرّه ، نفاس او ، به قدر عادت اوست [4] و اما

[1] در غير تقدير اكثريّت ده روز براى نفاس ، محل تأمل است .
[2] با اين شرط هم رعايت احتياط بشود .
[3] اين احتياط تا هيجده روز ، استحبابى و مؤكّد است .
[4] در صورت تجاوز از ده روز يا آن كه عادتش ده روز باشد ، و الَّا تمامِ ده روز ، نفاس است على الأظهر . و احتياط در زائد بر عادت تا ده روز كه فرض شده است ، ترك نشود ندباً در جمع بين تروك حائض و اعمال مستحاضه .

160