است كه از ظاهر بدن بودن آن ، معلوم نيست .
سوّم : رعايت نمودن ترتيب در غسل ترتيبى ، چنانكه مذكور شد .
چهارم : مباح بودن [1] آب ؛ و در مقدّمه كتاب دانستى كه غيرِ آبِ مطلقِ پاك ، چيزى را پاك نمىكند و وضو و غسل ، به غير آن ، جايز نيست .
پنجم : مباح بودن مكانى كه در آن غسل مىكند و هم چنين ظرفى كه به آن ، آب بر بدن خود مىريزد و جائى كه آب غسل در آن ريخته مىشود ، چنانكه در وضو گذشت .
ششم : آن كه خود ، بدن خود را بشويد با قدرت و تمكَّن .
هفتم : آن كه مانعى از شستن نداشته باشد ؛ و بيان آن در وضو گذشت .
هشتم : پاك بودن بدن پيش از شستن [2] ؛ بلى شستن سر و گردن هر گاه پاك باشد ، موقوف بر پاك بودن ساير اجزاى بدن [3] نيست .
و احوط اين [4] است كه پيش از غُسل ، تمام بدن پاك باشد اگر چه سبق طهارت از خبث بر طهارت از حدث وجهى [5] ندارد ، بلكه مقارنت و حصول هر دو در آب كثير به سبب واحد ، در آنِ واحد ، كافى [6] است .
اشتراك و افتراق وضو و غسل و احكام جبيره به بيانى كه در وضو گذشت ، در غسل جارى است .

[1] و هم چنين اباحهء مكان غسل و مصبّ آب غسل و ظرف آب غسل .
[2] يعنى شستن عضو ؛ و آن احتياط است .
[3] و هم چنين هر جزءِ عالى نسبت به سافل ، بلكه اجزاى عرضيّه ايضاً فى الجمله .
[4] ندباً
[5] لكن موافق احتياط است .
[6] و سزاوار نيست كه محلّ نزاع باشد .

142